Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Επιστήμονες ανέλυσαν το περιεχόμενο αρχαίων χαπιών





Αμερικανοί αρχαιοβοτανολόγοι μπόρεσαν για πρώτη φορά να μελετήσουν και να αναλύσουν το περιεχόμενο χαπιών που έφτιαχναν οι γιατροί στην αρχαία Ελλάδα και τα οποία είχαν ανακαλυφθεί προ 20ετίας, σε ναυάγιο ελληνικού πλοίου στα ανοιχτά της Τοσκάνης.


Το πλοίο από ξύλο καρυδιάς, που ναυάγησε το 130 π.Χ., μετέφερε
γυαλικά από τη Συρία και φάρμακα, τα περισσότερα από τα οποία δεν είχαν μουσκέψει καθόλου από το νερό. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το ναυάγιο το 1989, αλλά μόλις τώρα κατέστη δυνατό να ανακοινωθεί η μελέτη των φαρμακευτικών σκευασμάτων που περιείχε.

Σύμφωνα με τις αναλύσεις DNA κάθε χάπι ήταν ένα μείγμα από τουλάχιστον δέκα διαφορετικά εκχυλίσματα φυτών, όπως ο ιβίσκος και το σέλινο. 'Για πρώτη φορά έχουμε, πια, φυσικά στοιχεία όσων περιέχονται στα γραπτά των αρχαίων Ελλήνων γιατρών Διοσκουρίδη και Γαληνού', δήλωσε ο Αλέν Τουγουέιντ του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν στην Ουάσιγκτον, σύμφωνα με το New Scientist.

Η ανάλυση του DNA έγινε από τον Ρόμπερτ Φλάισερ του Εθνικού Ζωολογικού πάρκου του Σμιθσόνιαν, ο οποίος συνέκρινε τις γενετικές αλληλουχίες που βρήκε σε δύο χάπια, με τη γενετική βάση φυτών GenBank που έχουν τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ. Με τον τρόπο αυτό, μπόρεσε να εντοπίσει μέσα στα χάπια ίχνη από καρότο, ραπανάκι, σέλινο, άγριο κρεμμύδι, βαλανίδια, λάχανο, ήμερο τριφύλλι (αλφάλφα), αχίλλεια κ.α. Ακόμα εντόπισε ιβίσκο, που πιθανώς είχε εισαχθεί από την Ανατολική Ασία, την Ινδία ή την Αιθιοπία.

Σύμφωνα με τον Φλάισερ, τα περισσότερα από τα παραπάνω φυτά χρησιμοποιούνταν από τους αρχαίους για να θεραπεύουν τους αρρώστους. Η αχίλλεια π.χ. σταματούσε την αιμορραγία κάποιου τραύματος. Ο Πεδάνιος Διοσκουρίδης, ιατρός και βοτανολόγος (πρόδρομος των φαρμακοποιών), κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., περιέγραφε στα κείμενά του το καρότο ως πανάκεια για πολλά προβλήματα υγείας, θεωρώντας, για παράδειγμα, ότι αν κανείς το έχει φάει προκαταβολικά, δεν τον βλάπτουν τα ερπετά, ενώ παράλληλα βοηθά στη σύλληψη παιδιού.

Η ανάλυση των αρχαίων παρασκευασμάτων-χαπιών, εκτός από τις νέες πληροφορίες, έχει δημιουργήσει και νέα μυστήρια για τους αρχαιοβοτανολόγους. Η μελέτη του DNA δείχνει ότι τα χάπια πιθανότατα περιείχαν και ηλίανθους, ένα φυτό που οι επιστήμονες ως τώρα πίστευαν ότι δεν υπήρχε στον 'παλαιό κόσμο', πριν οι Ευρωπαίοι το ανακαλύψουν στην Αμερική. Αν το εύρημα επιβεβαιωθεί, οι βοτανολόγοι θα πρέπει να αναθεωρήσουν την παραδοσιακή ιστορία του φυτού και την παγκόσμια διασπορά του, όπως δήλωσε ο Τουγουέιντ, αν και παραμένει ακόμα η πιθανότητα η παρουσία ηλίανθου στα αρχαία χάπια να προέρχεται από πρόσφατη γενετική 'μόλυνση'.

Τα βότανα και τα φάρμακα που περιγράφουν στα κείμενά τους ο Γαληνός και ο Διοσκουρίδης, έχουν συχνά θεωρηθεί ως 'κομπογιαννίτικα' και αναποτελεσματικά. Τώρα, οι αρχαιοβοτανολόγοι σκοπεύουν να λύσουν την επιστημονική διαμάχη γύρω από την θεραπευτική αξία των αρχαίων παρασκευασμάτων, μελετώντας κατά πόσο τα φυτικά εκχυλίσματα που βρέθηκαν στα χάπια, μπορούν να θεραπεύσουν ασθένειες.

Ο Τουγουέιντ θέλει να βρει τις ακριβείς μετρήσεις που έκαναν οι αρχαίοι έλληνες γιατροί για να παρασκευάσουν τα χάπια τους. 'Ποιος ξέρει, αυτά τα αρχαία φάρμακα μπορεί να ανοίξουν νέους δρόμους στη φαρμακολογική έρευνα', σημείωσε.

Οι αναλύσεις της αμερικανικής ερευνητικής ομάδας παρουσιάστηκαν στο 4ο Διεθνές Συμπόσιο Βιομοριακής Αρχαιολογίας, που έγινε αυτή την εβδομάδα στην Κοπεγχάγη της Δανίας.
enet
"
read more

Ο βασιλικός τάφος στη Βεργίνα άνηκε στον Φίλιππο


Τα οστά που βρέθηκαν στις ανασκαφές της Βεργίνας από τον Μανώλη Ανδρόνικο, ανήκουν στον βασιλιά Φίλιππο, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και όχι στον ετεροθαλή αδερφό του, Αρριδαίο.

Αυτό πιστοποιεί μία από τις πλέον αξιόπιστες ανθρωπολογικές έρευνες, που έγιναν στο Κέντρο Συγκριτικής και Κλινικής Ανατομίας στο Μπρίστολ, με επικεφαλής τον δρα Ανθρωπολογίας, Τζόναθαν Μασγκρέιβ, επιβεβαιώνοντας την άποψη του Έλληνα καθηγητή - ανασκαφέα της Βεργίνας, Μανώλη Ανδρόνικου. Όσον αφορά στον Μασγκρέιβ, κύκλοι Ελλήνων αρχαιολόγων κάνουν λόγο για έναν από τους σημαντικότερους ανθρωπολόγους διεθνώς.



Ο καθηγητής Μασγκρέιβ δημοσίευσε την έρευνά του στη διεθνή ιατρική επιθεώρηση «Ιnternational journal of medical sciences», σύμφωνα με την οποία τα σκελετικά ευρήματα στον τάφο, που ανέσκαψε ο Μανώλης Ανδρόνικος, δεν συνδυάζονται με τις ιστορικές πηγές που αναφέρονται στη ζωή, τον θάνατο και την ταφή του Αρριδαίου.

Πηγή : newsit
read more

Η απέλαση ενός Ελληνα δημοσιογράφου μετά τα Σεπτεμβριανά του '55 "Ο ΤΟΥΡΚΟΣ ΔΕΝ ΠΙΑΝΕΤΑΙ ΦΙΛΟΣ ΠΟΤΕ"


της Ελίνας Γαληνού

Ο κύριος Θεόδωρος Μαρκουίζος, ήταν γέννημα-θρέμμα Κωνσταντινουπολίτης. Μετά τις σπουδές του στη Γαλλία, αποφάσισε να ασχοληθεί με την δημοσιογραφία, ελπίζοντας ότι μέσω αυτού του λειτουργήματος, θα βοηθούσε την ελληνική κοινότητα της Κωνσταντινούπολης ελπίζοντας σε μια εξομάλυνση σχέσεών της με το τουρκικό κράτος.

Παρακολουθούσε και αφουγκραζόταν τα προβλήματα της ελληνικής μειονότητας και τις αγωνίες και ταυτόχρονα, ενημέρωνε τακτικά με ανταποκρίσεις, την Ελλάδα. Διατηρούσε στενές επαφές με το δημοσιογραφικό συγκρότημα Λαμπράκη και ιδίως την εφημερίδα 'ΤΑ ΝΕΑ'. Συχνά απεσταλμένοι από 'ΤΑ ΝΕΑ' τον επισκέπτονταν στην Πόλη και συχνά ερχόταν εκείνος στην Αθήνα όπου ήταν μόνιμα εγκατεστημένη η αδελφή του κυρία Ερη, καθηγήτρια του πιάνου.

Εκείνο το καλοκαίρι του 55, είχε ξεκινήσει όμορφα. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, βρίσκονταν σε μια καλή φάση, φαινομενικά τουλάχιστον. Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεντερές, είχε επισκεφτεί την Ελλάδα, για λόγους 'αναθέρμανσης διπλωματικών σχέσεων'. Πολλοί Αθηναίοι θυμούνται ακόμα τον 'πολλά υποσχόμενο' λόγο που είχε αναφωνήσει, έναν λόγο που όποιος ανυποψίαστος τον άκουγε, σίγουρα θα πίστευε ότι οι εχθρότητες μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, αποτελούν ξεχασμένο παρελθόν ενώ το μέλλον, φάνταζε ανέφελο και αισιόδοξο. Ο πάγος έδειχνε να έχει σπάσει και πολλοί επαγγελματικοί σύλλογοι από την Ελλάδα, άρχισαν το ίδιο καλοκαίρι να διοργανώνουν εκδρομές προς την Κωνσταντινούπολη, όπου αντιπροσωπείες υπό την αιγίδα του τουρκικού κράτους, τους επιφύλασσαν λαμπρές υποδοχές.

Ο κύριος Θεόδωρος, περιέγραφε με θέρμη αυτές τις 'πολλά υποσχόμενες' κινήσεις και συνευρέσεις, όπου οι δυό λαοί, μέσα από μια ατμόσφαιρα φιλίας, έδειχναν να χτίζουν μια καινούρια πραγματικότητα. Η εφημερίδα στην οποία εργαζόταν ως αρχισυντάκτης, γνώριζε μεγάλη κυκλοφορία μέσα στην ελληνική κοινότητα, αλλά έχαιρε και εκτίμησης από τις τουρκικές αρχές, καθώς ο προσεκτικός αρχισυντάκτης, ήταν γνωστό ότι απέφευγε να εκτρέφει οξύτητες, δεδομένου ότι διέθετε εξαιρετική δεξιοτεχνία λόγου και μεγάλη υπευθυνότητα. Δεν ήταν διόλου απλό να κρατιούνται ισορροπίες ανάμεσα στην ελληνική κοινότητα της Πόλης και το τουρκικό κράτος, αλλά ο ίδιος πίστευε ότι τα πάντα είναι ζήτημα ισορροπιών...

Ωσπου ήρθε ο μοιραίος εκείνος Σεπτέμβριος του 1955 και ο Ελληνισμός της Πόλης, βίωσε για άλλη μια φορά την τουρκική βαρβαρότητα, συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα ότι ήταν ανεπιθύμητος εκεί. Μετά τις καταστροφές, πολλοί αναγκάστηκαν να φύγουν, είτε για λόγους βιοπορισμού, είτε από τις μαζικές απελάσεις που εφάρμοσε το τουρκικό κράτος. Η 'Εφημερίς' του κ. Θόδωρου, δέχτηκε την επομένη εκείνης της 'νύχτας των κρυστάλλων', εντολές να περιορίσει τη δημοσίευση φωτογραφιών, 'για να αποφευχθεί η έξαρση του πανικού'.

Ο κ. Θόδωρος, ήταν υποχρεωμένος να υπακούσει, αλλά δεν του ήταν δυνατόν να περάσει το γεγονός στα 'ψιλά γράμματα'. Δημοσίευσε δύο μικρές φωτογραφίες, πάνω από ένα τρίστηλο άρθρο του, όπου αναρωτιόνταν 'γιατί να πληρώσουν οι Ελληνες της Κωνσταντινούπολης;'΄Δεν τον ενόχλησε κανένας για λίγους μήνες, ενώ δέχτηκε συγχαρητήρια από τους συνεργάτες του στην Ελλάδα και από τους βασιλείς...

Μέσα Δεκεμβρίου, ένα πρωινό, εισέβαλε ξαφνικά στο γραφείο του η τουρκική Αστυνομία και του παρέδωσε ένα χαρτί. 'Είναι εντολή για την άμεση απέλασή σας από το τουρκικό έδαφος...Εντός δύο ωρών, θα πρέπει να το έχετε εγκαταλείψει.

Εχετε μόλις δέκα λεπτά χρόνο για να μεταβείτε στον σιδηροδρομικό σταθμό. Θα μας ακολουθήσετε αμέσως...' του είπαν κοφτά. Ο κ. Θόδωρος εμβρόντητος, σηκώθηκε. Εξω το κρύο ήταν βαρύ και χιόνιζε. Δεν του επέτρεψαν ούτε να ανέβει στο σπίτι του να πάρει το παλτό του. Τον έβαλαν στο τρένο και βγήκε στην Αλεξανδρούπολη, απένταρος, χωρίς παλτό! Λίγες ώρες μετά, έμπαινε λουκέτο την εφημερίδα. Τι έγινε το αρχείο του, παρέμεινε άγνωστο. Κάποιοι γνωστοί του είπαν ότι στην Κωσταντινούπολη διαδόθηκε ότι ο Θεόδωρος Μαρκουίζος αναγκάστηκε να φύγει εσπευσμένα για την Ελλάδα 'δι΄επείγουσα οικογενειακή υπόθεση' και δεν εγνώριζαν πότε και αν θα επέστρεφε....Οι Ελληνες της Πόλης, μάντευαν την αλήθεια, αλλά ποιός θα τολμούσε να το ψάξει παραπάνω...

Ο κ. Μαρκουίζος, επικοινώνησε με συνεργάτες του στην Αθήνα όπου του έστειλαν χρήματα για να έρθει. Του εξασφάλισαν αμέσως μια θέση εργασίας στα 'ΝΕΑ' και έζησε στο Παλαιό Φάληρο για ενάμιση χρόνο. Ομως η σκληρή αυτή περιπέτεια και η πικρία που βίωσε, είχαν καταβάλει την υγεία του και πέθανε σύντομα. Μέχρι την τελευταία του μέρα έλεγε 'ο Τούρκος δεν πιάνεται φίλος ποτέ. Ρωτήστε εμένα που είχα πιστέψει ότι η ελληνοτουρκική φιλία μπορεί να επιτευχθεί. Και όμως... αυτό θα παραμένει πάντα μια ψευδαίσθηση για μας τους Ελληνες'.

πηγή
"
read more

Ο θρύλος του Μαρμαρωμένου βασιλιά


Σε όλη τη διάρκεια

της πολιορκίας της
Πόλης από τους Τούρκους ο τελευταίος
αυτοκράτορας του Βυζαντίου Κωνσταντίνος
Παλαιολόγος αγωνιζόταν ως απλός
στρατιώτης με θάρρος και ανδρεία στα τείχη. Το
παράδειγμα του έδινε θάρρος στους άλλους
στρατιώτες που ξεπερνούσαν τους εαυτούς
τους στην υπεράσπιση της Βασιλεύουσας...

....
Όταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος αντιλήφθηκε ότι οι Τούρκοι είχαν μπει στην εσωτερική πλευρά των τειχών από την Κεκρόπορτα, έβγαλε τα βασιλικά του ρούχα και όλα τα σύμβολα της αυτοκρατορικής του εξουσίας και παίρνοντας ένα σπαθί και μια ασπίδα κατευθύνθηκε στην Πύλη του Ρωμανού για να αγωνιστεί μέχρι θανάτου, αφού η μάχη φαινόταν χαμένη.

Ο θρύλος λέει ότι τη στιγμή που ο βασιλιάς περικυκλώθηκε από τους Τούρκους, ένας άγγελος του Κυρίου τον άρπαξε και τον έκρυψε σε μια σπηλιά, αφού πρώτα τον μαρμάρωσε. Στη σπηλιά αυτή περιμένει για αιώνες ο 'Μαρμαρωμένος Βασιλιάς' να ξαναέρθει την κατάλληλη στιγμή, 'το πλήρωμα του χρόνου', και ο άγγελος Κυρίου θα του ξαναδώσει τη ζωή και το σπαθί του για να διώξει του Τούρκους από την Κωνσταντινούπολη και να τους κυνηγήσει μέχρι την Κόκκινη Μηλιά και στη μάχη που θα γίνει οι Τούρκοι θα νικηθούν και 'θα κολυμπήσει το μοσχάρι στο αίμα τους', Ο θρύλος προσθέτει, ακόμα, ότι οι Τούρκοι ψάχνουν συνεχώς να ανακαλύψουν τη σπηλιά, όπου βρίσκεται ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς για να χτίσουν την είσοδο της, ώστε να μην μπορεί να ξαναβγεί από εκεί. Όμως, οι προσπάθειες τους είναι συνεχώς άκαρπες, αφού ο άγγελος προστατεύει τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά και περιμένει την εντολή του θεού για να τον ξυπνήσει.








"
read more

Μακεδονικός Ελληνισμός : Γεγονός Αναμφισβήτητο.


Στην εικόνα ευρημα στο Αρχοντικό Πέλλας.

χάλκινο κράνος με τη χρυσή διακόσμηση, όπου επάνω αριστερά φαίνονται ίχνη γραμμάτων
και το χρυσό προσωπείο του επιφανούς Μακεδόνα Στρατηγού, με τους ήλιους των Μακεδόνων.Στα ευρύματα περίτρανα αποδυκνείεται η Ελληνικότητα της Μακεδονίας. Ολοένα έρχονται στο φως εκπληκτικά ευρήματα, που αναδεικνύουν ...

....κομμάτι κομμάτι το μεγαλείο του πανάρχαιου Μακεδονικού Ελληνισμού! Ο οικισμός του Αρχοντικού, που βρίσκεται σε απόσταση 5 χλμ. από την Πέλλα και 10 χλμ. από τον Αξιό ποταμό, κατοικείται από την αρχαιότερη νεολιθική περίοδο (6η χιλιετία) και αποτελούσε τη σημαντικότερη πόλη της περιοχής βόρειας Βοττιαίας, μεταξύ των ποταμών Αξιού και Λουδία! Ο οικισμός ήταν χτισμένος σε ένα κομβικό και στρατηγικό σημείο, πάνω στους βασικούς οδικούς άξονες της Κάτω Μακεδονίας και κοντά στην τότε ακτογραμμή του Θερμαϊκού Κόλπου, που εισχωρούσε βαθιά στη σημερινή ξηρά! Και το περίεργο είναι πως δεν γνωρίζουμε ακόμη με βεβαιότητα το όνομα του αυτού του τόσο σπουδαίου μακεδονικού οικισμού – πόλης, καθώς μέχρι τώρα δεν έχει πιστοποιηθεί επιγραφικά.

ΤΙ ΕΧΕΙ ΒΡΕΘΕΙ

Μέχρι τώρα πάντως, από το 2000, έχουν βρεθεί σε ένα μικρό τμήμα του τεράστιου Δυτικού Νεκροταφείου του Αρχοντικού, συνολικά 915 τάφοι, όπου οι νεκροί ενταφιάζονταν σε λακκοειδείς κυρίως τάφους, κατά οικογενειακές συστάδες και γένη, που ορίζονταν από ενδιάμεσα κενά και εξυπηρετούνταν από διαδρόμους!

sakis-eikones.blogspot.com

read more

Τα φαρμακευτικά χάπια των Αρχαίων Ελλήνων Γιατρών


Αμερικανοί αρχαιοβοτανολόγοι μπόρεσαν για πρώτη φορά να μελετήσουν και να αναλύσουν το περιεχόμενο χαπιών που έφτιαχναν οι γιατροί στην αρχαία Ελλάδα και τα οποία ανακαλύφθηκαν προ 20ετίας, σε ένα ναυάγιο ελληνικού πλοίου στα ανοιχτά της Τοσκάνης...
Το πλοίο από ξύλο καρυδιάς, το οποίο ναυάγησε το 130 π.Χ., μετέφερε γυαλικά από τη Συρία και φάρμακα, που τα περισσότερα δεν είχαν καθόλου μουσκέψει από το νερό. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το ναυάγιο το 1989, αλλά μόλις τώρα κατέστη δυνατό να ανακοινωθεί η μελέτη των φαρμακευτικών σκευασμάτων που αυτό περιείχε.


Οι αναλύσεις DNA έδειξαν ότι κάθε χάπι ήταν ένα μίγμα από τουλάχιστον δέκα διαφορετικά εκχυλίσματα φυτών, όπως ο ιβίσκος και το σέλινο. 'Για πρώτη φορά έχουμε, πια, φυσικά στοιχεία όσων περιέχονται στα γραπτά των αρχαίων Ελλήνων γιατρών Διοσκουρίδη και Γαληνού', δήλωσε ο Αλέν Τουγουέιντ του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν στην Ουάσιγκτον, σύμφωνα με το New Scientist.


Η ανάλυση του DNA έγινε από τον Ρόμπερτ Φλάισερ του Εθνικού Ζωολογικού πάρκου του Σμιθσόνιαν, ο οποίος συνέκρινε τις γενετικές αλληλουχίες που βρήκε σε δύο χάπια, με τη γενετική βάση φυτών GenBank που έχουν τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ. Με τον τρόπο αυτό, μπόρεσε να εντοπίσει μέσα στα χάπια ίχνη από καρότο, ραπανάκι, σέλινο, άγριο κρεμμύδι, βαλανίδια, λάχανο, ήμερο τριφύλλι (αλφάλφα), αχίλλεια κ.α. Ακόμα εντόπισε ιβίσκο, που πιθανώς είχε εισαχθεί από την Ανατολική Ασία, την Ινδία ή την Αιθιοπία.


Σύμφωνα με τον Φλάισερ, τα περισσότερα από τα παραπάνω φυτά χρησιμοποιούνταν από τους αρχαίους για να θεραπεύουν τους αρρώστους. Η αχίλλεια π.χ. σταματούσε την αιμορραγία κάποιου τραύματος. Ο Πεδάνιος Διοσκουρίδης, ιατρός και βοτανολόγος (πρόδρομος των φαρμακοποιών), κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., περιέγραφε στα κείμενά του το καρότο ως πανάκεια για πολλά προβλήματα υγείας, θεωρώντας, για παράδειγμα, ότι αν κανείς το έχει φάει προκαταβολικά, δεν τον βλάπτουν τα ερπετά, ενώ παράλληλα βοηθά στη σύλληψη παιδιού. Η ανάλυση των αρχαίων παρασκευασμάτων-χαπιών, εκτός από τις νέες πληροφορίες, έχει δημιουργήσει και νέα μυστήρια για τους αρχαιοβοτανολόγους.


Η μελέτη του DNA δείχνει ότι τα χάπια πιθανότατα περιείχαν και ηλίανθους, ένα φυτό που οι επιστήμονες ως τώρα πίστευαν ότι δεν υπήρχε στον 'παλαιό κόσμο', πριν οι Ευρωπαίοι το ανακαλύψουν στην Αμερική.


Αν το εύρημα επιβεβαιωθεί, οι βοτανολόγοι θα πρέπει να αναθεωρήσουν την παραδοσιακή ιστορία του φυτού και την παγκόσμια διασπορά του, όπως δήλωσε ο Τουγουέιντ, αν και παραμένει ακόμα η πιθανότητα η παρουσία ηλίανθου στα αρχαία χάπια να προέρχεται από πρόσφατη γενετική 'μόλυνση'.

.
read more

"Σαν σήμερα"

"H 12η Σεπτεμβρίου είναι η 255η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο (256η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 110 ημέρες.

Γεγονότα

* 490 π.Χ. - Οι Αθηναίοι και οι Πλαταιείς συντρίβουν τους Πέρσες στη Μάχη του Μαραθώνα.
* 1185 - Ένα μέλος του Οίκου των Αγγέλων, ο Ισαάκιος Β' έγινε Αυτοκράτορας του Βυζαντίου.
* 1829 - Μάχη και περιφανής νίκη των Ελλήνων στο στενό Πέτρας (μεταξύ Θηβών και Λιβαδειάς). Αυτή ήταν και η τελευταία μάχη της Ελληνικής Επανάστασης.
* 1906 - Παραιτείται ο αρμοστής της Κρήτης πρίγκιπας Γεώργιος και αντικαταστάτης του αναλαμβάνει ο Αλέξανδρος Ζαΐμης.
* 1943 - Τμήματα ανταρτών υπό τον Καπετάν Μπαντουβά, μετά οκτάωρο σκληρό αγώνα, αποκρούουν ισχυρές γερμανικές επιθέσεις στη Σύμη Βιάνου του Νομού Ηρακλείου, προκαλώντας σ' αυτές σοβαρές απώλειες.
* 1953 - Ο Νικήτας Σεργκέγιεβιτς Χρουτσώφ αναλαμβάνει καθήκοντα γενικού γραμματέα του Κ.Κ.Σ.Ε.
* 1980 - Στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία υπό την ηγεσία του στρατηγού Κενάν Εβρέν.

Γεννήσεις
* 1888 - Μωρίς Σεβαλιέ, Γάλλος ηθοποιός και τραγουδιστής
* 1897 - Ειρήνη Ζολιό-Κιουρί, Γαλλίδα φυσικοχημικός, βραβείο Νόμπελ Χημείας 1935
* 1913 - Τζέσε Όουενς, Αμερικανός Ολυμπιονίκης.
* 1966 - Ανουσέχ Ανσαρί, Αμερικανίδα διαστημική τουρίστρια, ιρανικής καταγωγής
* 1984 - September, Σουηδή τραγουδίστρια
* 1986 - Έμυ Ρόσουμ, Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια

Θάνατοι
* 1185 - Ανδρόνικος Α' Κομνηνός, Αυτοκράτορας Βυζαντίου
* 1612 - Βασίλειος Σούισκι, έκπτωτος τσάρος πασών των Ρωσιών
* 1764 - Ζαν-Φιλίπ Ραμώ, Γάλλος συνθέτης της μουσικής Μπαρόκ
* 1981 - Ευγένιος Μοντάλε, Ιταλός συγγραφέας ( βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας 1975)
* 1982 - Γκρέις Κέλλυ, Αμερικανίδα ηθοποιός και πριγκήπισσα του Μονακό
* 1999 - Άλεν Στακ, χρυσός Ολυμπιονίκης του 1948 στα 100μ ύπτιο.
* 2005 - Φριτς Σίλγκεν, 99, λαμπαδηδρόμος που άναψε τη φλόγα στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Βερολίνο, το 1936.[1]


Ορθόδοξη Εκκλησία
* Απόδοσις της εορτής του Γενεσίου της Θεοτόκου
* Ιερομαρτύρων Αυτονόμου (†313) και Κουρνούτου επισκόπου Ικονίου (†γ΄αι.)
* Μαρτύρων Θεοδούλου, Θεοδώρου επισκόπου Αλεξανδρείας, Ιουλιανού, Μακεδονίου, Τατιανού και Ωκεανού
* Οσίων Ανδρονίκου του εν Ατρώα και Δανιήλ του εν Θάσω

read more

Η ιστορία της διαλέκτου

Σήμερα, και κυρίως ύστερα από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι τοπικές διαφοροποιήσεις της νεοελληνικής γλώσσας (διάλεκτοι) παρουσιάζουν εικόνα παρακμής, και σε μερικές περιπτώσεις έχουν εξαφανιστεί εντελώς...(π.χ. η μικρασιατική διάλεκτος της Καππαδοκίας). Γενικά οι νεοελληνικές διάλεκτοι αποτελούν σήμερα στοιχείο πολιτισμικής παράδοσης παρά ζωντανή γλώσσα.

Τα Λεσβιακά ιδιώματα όπως και όλα τα νεοελληνικά γενικότερα, αλλά και κάτω από την πίεση κοινωνικοοικονομικών παραγόντων (αλλαγή στις δομές των παραδοσιακών κοινωνιών που συντηρούσαν τις τοπικές γλωσσικές μορφές) και της ευρείας χρήσης της κοινής μορφής της Νέας Ελληνικής (εξάπλωσή της μέσω της υποχρεωτικής εκπαίδευσης και των ΜΜΕ) όχι μόνο χρησιμοποιούνται από όλο και λιγότερους ομιλητές (κυρίως ηλικιωμένους) αλλά και συνεχώς αλλοιώνονται σε όλα τους τα επίπεδα (φωνητική, μορφολογία, λεξιλόγιο), τείνοντας να αφομοιωθούν με την κοινή Νέα Ελληνική.

Σήμερα λοιπόν θα σας απασχολήσω με το να σας παρουσιάσω ένα μέρος των χαρακτηριστικών της λεσβιακής διαλέκτου. Τις πληροφορίες άντλησα από το βιβλίο των Δημήτρη και Γιάννη Παπάνη «Λεσβιακή Λαογραφία, Λεξικό της Αγιασώτικης διαλέκτου» έκδοση Δήμου Αγιάσου, Μυτιλήνη 2000, το βιβλίο του Περικλή Χατζημιχαλάκη, «Αντισσσιώτικα, Λαογραφικά, Πολιτιστικά, Γλωσσολογικά» Καλλιθέα 1995.


Β. Τα χαρακτηριστικά της Λεσβιακής Διαλέκτου.

Όλα τα λοιπά Λεσβιακά ιδιώματα ανήκουν στα Βόρεια λεγόμενα ελληνικά ιδιώματα. Έχει πάμπολλα κοινά χαρακτηριστικά με αυτά αλλά και αρκετές βέβαια ιδιομορφίες. Τα σπουδαιότερα χαρακτηριστικά αυτής της διαλέκτου είναι τα εξής:

1. Έχουν ενσωματωθεί στον καθημερινό Λεσβιακό λόγο πολλές αρχαιοελληνικές λέξεις και φράσεις, προσαρμοσμένες βέβαια στην κατά τόπους προφορά. Επίσης απαντούμε αρχαιοελληνικά γραμματικά φαινόμενα και αρχαιοελληνικούς γραμματικούς τύπους, που δεν υπάρχουν στην σημερινή νεοελληνική γλώσσα. π.χ. ποίκα (= έχω κάνει) από τον αρχαίο ελληνικό παρακείμενο του ποιώ, απ'κάζου (= παίρνω είδηση, αντιλαμβάνομαι) από το αρχ. ρήμα απεικάζω, α-φάτσια (= τα άγουρα φρούτα) από το αρχ. όμφακες (= άγουρο), τις είνι; ( = ποιος είναι) κλπ. Ακόμα διατηρείται ο αναβιβασμός του τόνου στην κλητική των λέξεων πατέρας, μητέρα (πάτιρα, μήτιρα) κατά το αρχ. πάτερ, μήτερ. Συναντούμε τον Ξενοφώντειο τύπο του παθητικού αορίστου εδυνάσθην στην φράση 'δεν δ'νάστσι του χαμό τ' γιου τ' Κόπ'ς' (= δεν τον άντεξε).

2. Υπάρχει σημαντική παρουσία Τουρκικών Λέξεων και φράσεων αυτούσιων ή προσαρμοσμένων στο νεοελληνικό τυπικό, όπως για παράδειγμα τα-κάτ (τουρκ. takat) = δύναμη, γιανγκίν (τουρκ. yangin) = φωτιά, γκελ μπουρ-ντά (τουρκ. gel burada) = έλα εδώ. Αλλά και μπαντακτσής (τουρκ. bataksi) = κακοπληρωτής).

3. Έχουμε λιγοστή παρουσία λέξεων άλλων γλωσσών, κυρίως Ενετικών, Ιταλικών, Αραβικών, Σλαβικών. Π.χ. αλάργα (ιταλ. alia + larga) = μακρυά, μπάντα = μεριά, πλάι (ιταλ. banda), γκατζουρίδα (6ενέτ. ganzo), γκλάβα (σλαβ. glava = κεφάλι).

4. Ευρύτατη χρήση υποκοριστικών σε - ελ' - όπως μουρέλ', χλιαρέλ' (κοχλιάριον, κουταλάκι), ψαρέλ'. Άλλωστε και η χαρακτηριστική κατάληξη των Λεσβιακών επωνύμων είναι σε - έλλης - π.χ. Γιαννέλλης, Ξαφέλλης, Πλωμαριτέλλης.

5. Τοποθέτηση των προσωπικών αντωνυμιών μετά το ρήμα (ως υποκείμενο ή αντικείμενο) π.χ. ξερού γω, ποίκα τα, δώτσι μι (με χτύπησε).

6. Εμφανίζεται πολύ συχνά ο τσιτακισμός (δηλαδή η τροπή του - κ - σε παχύ -τσ -, όπωςτσείτι < κείται, τσύρ'ς < κύρης, τσιρί < κερί). 7. Συχνή εμφάνιση ενός προθετικού - α - π.χ. ασπέθα < σπίθα, αχιλώνα < χελώνα κλπ. Το αρκτικό α χρησιμοποιείται ευρύτατα, π.χ. αψ'λός < υψηλός, ατζίζου < εγγίζω, ακκλησιά < εκκλησία. 8. Προσθήκη ενός -'- στις κτητικές αντωνυμίες μετά την αποβολή του άτονου - ου -, π.χ. πατέρας ιμ' < ο πατέρας μου, γιου αδερφός ιτ < ο αδελφόςτου. Το -'- αυτό είναι ινδικής προέλευσης και καλείται νόμος svarabhakti κατά τον P. Kretchmer. 9. Για την αποφυγή χασμωδίας παρουσιάζεται ανάπτυξη ενός ευφωνικού -γ - όπως π.χ. κριγιάς < κρέας, τριγιά < τρία, βουγή < βοή. Το ευφωνικό αυτό - γ - εμφανίζεται και στα άρθρα στην αρχή ή στη μέση μιας φράσης, π.χ. Γιου Γιώρς, Γη Μαρίγια, έφ'γι γιου Κόπ'ς = έφυγε ο Προκοπής. Επίσης για την αποφυγή χασμωδίας εμφανίζεται και η ανάπτυξη ενός ευφωνικού - ν - όπως θα - ν - απουθάνου, θα - ν - έρτου. 10. Έχουμε συχνά συγκοπή ολόκληρων συλλαβών χάριν συντομοπροφο-ράς, σε σημείο που μερικές φορές οι λέξεις γίνονται αγνώριστες π.χ. καλτσέ-βγου < καβαλικεύω, Άκστους < Αύγουστος. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της τάσης είναι η προφορά μερικών Αγιασωτικων ονομάτων, που από τετρασύλλαβα κανονικά καταντούν... μονοσύλλαβα π.χ Γιώρς < Γεώργιος, Κόπ'ς < Προκόπιος, Μπάνς < Παναγιώτης. -j Και άλλα παραδείγματα: Κνιω < κουνάω, ακμπώ < ακουμπάω. 11. Μεταβολές φωνηέντων Γενικά τα άτονα φωνήεντα έχουν την τάση ν' αποβάλλονται, συχνά να συστέλλονται ή και να εκτείνονται. Ειδικότερα: Το άτονο -α- στα σύνθετα με την πρόθεση ανά τρέπεται σε -1 - π.χ. ανιγιλώ < αναγελώ, ανιμασιώ < αναμασώ, ανιφύρνου < αναφύρω, αλλά όταν τονίζεται διατηρείται π.χ. ανάστσιλα < ανάσκελα, ανάμισα < ανάμεσα. Το άτονο -ε- στην αρχή των λέξεων συνήθως αποβάλλεται ή τρέπεται σε -'-. π.χ. 'λεύτιρους < ελεύθερος, 'κατό < εκατό και ιργάτ'ς < εργάτης, ιργαλεί-ου < εργαλείο. Σε άλλες περιπτώσεις τρέπεται σε - α - (αρκτικό), π.χ. ακκλησιά < εκκλησία, ατζίζου < εγγίζω κλπ. Στο μέσο των λέξεων το άτονο - ε - ή - αϊ - τρέπεται σε -1 -, π.χ. πιρνώ < περνώ, λιμός < λαιμός, ενώ το τονιζόμενο διατηρείται κανονικά, π.χ. φέρνου, δέ-νου, παίρνου. Μερικές φορές όμως το τονιζόμενο -ε- τρέπεται σε -ο-, π.χ. σόνα < σε σένα, μόνα < σε μένα. Το άτονο - η - αποβάλλεται πάντα σία πρωτόκλιτα αρσενικά σε -ης και θηλυκά σε -η. Έτσι τα αρσενικά παροξύτονα πρωτόκλιτα σε -ης κλίνονται ως εξής: γιου ιργάτ'ς, τ' ιργάτ', τουν ιργάτ'. Επίσης την ίδια αποβολή έχουμε και στα Βαρύτονα θηλυκά της πρώτης κλίσης σε - η - (ακόμα και στα άρθρα). γη λικάν', τ'ς Λέν'ς (της Ελένης), τ'ναγάπ' σ'. Επίσης το άτονο - η - στο μέσον των λέξεων πολύ συχνά αποβάλλεται π.χ. σ'μαδεύγου < σημαδεύω, σ'κώνου < σηκώνω κλπ., αλλά και διατηρείται μερικές φορές όπως μηχανή, σημιουμένους (σημαδεμένος), κηφήνα. Το άτονο -'- της καταλήξεως των ουδετέρων πάντοτε αποβάλλεται, π.χ. λιμόν', κανόν', πάγων' κλπ. Στο μέσον των λέξεων το άτονο -1 - που προέρχεται από τροπή του - ε - σε -ι - διατηρείται π.χ. πιτράδ' < πετράδι, λιμόν' < λεμόνι. Επίσης διατηρείται το τονιζόμενο - ί- π.χ. δίνου, ριχτού, πίσου. Το άτονο - ει - της κατάληξης των ρημάτων σιο β' και γ' ενικό πρόσωπο πάντοτε αποβάλλεται, ενώ διατηρείται όταν τονίζεται, π.χ. πιάν'ς, χάν'ς, παίρν', δίν', αλλά θαρρείς, χουρεί. Το άτονο - ο - μερικές φορές αποβάλλεται (π.χ. ακ'λουθώ < ακολουθώ) συχνότερα όμως τρέπεται σε - ου - όπως άπουρους < άπορος. Έτσι τα ουσιαστικά και επίθετα της β' κλίσης με κατάληξη - ος - και ουδέτερο - ο - τρέπουν την κατάληξη σε - ους - ου. π.χ. άθριπους < άνθρωπος, πόνους < πόνος καιουδ. παράπουνου, ανάπουδου. Το άτονο - ου - στο μέσον των λέξεων συχνά αποκόπτεται π.χ. κ'μπί < κουμπί, κ'τσί < κουκί αλλά μουρμουράς, τούμπανου. Το άτονο - υ - συνήθως αποκόπτεται π.χ. 6'ζαίνου, ζ'γαριά, σ'μπέθιρους, αλλά ζυγά, τυρί. Τέλος το άτονο - ω - τρέπεται σε - ου -, π.χ. μούρο < μωρό, ζουγραφίζου, ζουντανεύγου. Έτσι όλα τα παροξύτονα ρήματα σε - ω - καταλήγουν σε -ου π.χ. 6ουλιάζου, πιάνου κλπ. ενώ τα οξύτονα σε - ω - το διατηρούν π.χ. πιρνώ, ΠΟυνίώ, Κλπ. Σημειώνουμε τέλος ότι σε μερικά οξύτονα σε -λώ ή -νώ αναπτύσσεται ένα -ι - και έτσι παίρνουν τη χαρακτηριστική προφορά σε -λιώ ή -νιώ π.χ. παρακαλώ > παρακαλιώ, πονώ > πουνιώ κλπ. (αλλάχαλώ, μ'λώ, β'λώ, κλπ.).

12 Προφορά συμφώνων.

Η προφορά μερικών συμφώνων στην Αγιασώτικη διάλεκτο διαφοροποιείται κάπως από τη συνήθη νεοελληνική προφορά με κύριο χαρακτηριστικό την παχύτερη προφορά του - ζ - και κυρίως του - σ - σε διάφορες περιπτώσεις. Επειδή όμως οι κανόνες της προφοράς που διατυπώνονται παρακάτω είναι σαφείς και σχεδόν χωρίς εξαιρέσεις, δεν θεωρήσαμε σκόπιμο στο κείμενο να προσθέσουμε ειδικά σημάδια δηλωτικά της διαφορετικής προφοράς κάποιων συμφώνων. Αντίθετα χρησιμοποιούμε την απόστροφο (') για την υποδήλωση της αποκοπής των φωνηέντων.

α) Το - γ - μετά την αποκοπή ενός ακολουθούντος άτονου -1 - ή - ει - εξακολουθεί να προφέρεται όπως στις συλλαβές -για, -γιου, -γιω, -γη, κλπ. π.χ. προυσφάγ', λέγ', ζ'λεύγ'ς.

β) το - ζ - όταν ακολουθούν τα φωνήεντα α, ε, ο, ω και το -ου προφέρεται κανονικά। Π।χ। ζάρ', ζόρ'. Όταν όμως μετά το - ζ - ακολουθεί η, ι, υ τότε το - ζ - προφέρεται παχύ όπως το γαλλικό j ακόμα και όταν τα άτονα η, ι, υ έχουν αποκοπεί. Π.χ. ζύγ', ζημιά, ζ'γαριά, ζ'μούσια (ζυμώνω). Αλλά όταν μετά το - ζ - ακολουθεί -1 - που προέρχεται από τροπή ενός άτονου - ε - σε -1 - τότε το - ζ - προφέρεται κανονικά. Π.χ. ζιρ6ός < ζερβός, ζιματί-ζου < ζεματίζω. Τέλος στο ρήμα ζω το - ζ - προφέρεται παχιά για να διακρίνεται από το ζο < ζώον. γ) Το - λ - προφέρεται όπως στη νεοελληνική λέξη λιάζομαι, όταν μετά από το - λ - ακολουθεί φθόγγος -1 - (ι - η - υ - οι - ει) ακόμα και όταν υπάρχει αποκοπή του φθόγγου -1 - λόγω ατονίας. Π.χ. ψαρέλ' < ψαρέλι, αλ'τουργιά < λειτουργία, αλ'φή < αλοιφή. Όταν όμως το -1 - προέρχεται από τροπή ενός άτονου - ε - ή - αϊ - σε -1 - τότε το - λ - προφέρεται κανονικά υπερωικά π.χ. λικάν' < Λεκάνη, Λιμός < Λεμόνι. δ) Το - ν - προφέρεται όπως στην ηχοποίητη Λέξη νιάου, όταν μετά το - ν - ακολουθεί φθόγγος -1 - (ι,η, ει, οι, υ) π.χ. νείδια (όνειδος) μνήμα, μνοιάζου. Με τον ίδιο τρόπο προφέρεται το - ν - και όταν ο φθόγγος -1 - έχει αποκοπεί Λόγω ατονίας. Π.χ. μπαίν'ς < μπαίνεις, Βγαίν' < βγαίνει, μισάν'χτους. Όταν όμως μετά το - ν - ακολουθεί -1 - που προέρχεται από τροπή ενός άτονου - ε - σε -1 -τότετο - ν - προφέρεται υπερωικά π.χ. νικρός < νεκρός, νιρό < νερό. Υπερωικά επίσης προφέρεται το - ν - όταν ακολουθούν άλλα φωνήεντα πλην του -1 - καθώς και στο σύμπλεγμα - ντ - π.χ. ναμστός (ξακουστός), νέμ' (υγρασία), νουγώ ( καταλαβαίνω), νταβούλ' (τύμπανο). ε) Το - σ - προφέρεται κανονικά συριστικά όταν ακολουθούν τα φωνήεντα α, ε, ο, ω, ου ή άλλα σύμφωνα πλην μ, ν π.χ. σαμάρ', σελ'νου < σέλινο, σπω, σταφίδα, σχήμα. Όταν όμως ακολουθεί φθόγγος -1 - (ι, η, ει, οι, υ) το - σ - προφέρεται παχιά όπως στην Αγγλική λέξη she ακόμα και όταν ο φθόγγος -1 - έχει αποκοπεί ως άτονος. Π.χ. σήμιρα, σύκου, σίδηρου, βασ'λές < βασιλεύς, σ'τάρ < σιτάρι κλπ. Αντιθέτως όταν το -1 - προέρχεται από τροπή ενός άτονου - ε - σε -1 - τότε το - σ - προφέρεται κανονικά συριστικά, π.χ. σιντούτσ' < σεντούκι, σιβντάς < σεβντάς. Προφέρεται επίσης παχιά όταν ακολουθούν τα έρρινα μ, ν. π.χ. σμαρίζου < σημαδεύω, σνεικάζου = χορταίνω, σμαζώνου = συμμαζεύω κλπ. Το -σ- της πρόθεσης συν στα σύνθετα, μετά την αποκοπή του άτονου -υ- και όταν ακολουθούν τα ψιλά σύμφωνα κ, π, τ ή τα β και γ προφέρεται σαν ζ π.χ. ζμπέθιρους < συν + πεθερός, ζ'γκάφτου < συν + καίγομαι, ζ'βάζου < συν + Βάζω, αζβέστ'ς < ασβέστης. Στο σύμπλεγμα - τσ - έχουμε παχιά προφορά του - σ - όταν ακολουθεί -1 -π.χ. στσιάχτρου < σκιάχτρο, αστσίστ'ς = (είδος θάμνου). Επίσης υπάρχει παχιά προφορά όταν οι λέξεις με το σύμπλεγμα - στ - προέρχονται από την τουρκική γλώσσα, όπου σ' αυτήν χρησιμοποιείται το γράμμα c = τσ π.χ. τσατάλ' < τουρκ. catal = διχάλα, τσαπ < τουρκ. cap = απάτη, τσακμάκ < τουρκ. camak = αναπτήρας. > Στις άλλες περιπτώσεις το - τσ - προφέρεται κανονικά συριστικά π.χ. τσάπα, τσατίζου. Τέλος παχιά προφέρεται το - το - σε όλες τις περιπτώσεις "τσιτακισμού" όταν δηλαδή προέρχεται από τροπή του-κ-σε-τσ-.Π.χ. σουκάτς' < σοκάκι, λου-λάτς' < λουλάκι. Το τελικό όμως - ς - στις άλλες περιπτώσεις προφέρεται πάντα συριστικά π.χ. πατέρας, σακάτ'ς (ανάπηρος). στ) Στο διπλό γράμμα - ξ - (κσ) το - σ - προφέρεται παχύ όταν ακολουθεί το γράμμα - υ - π.χ. ξύλου, ξύνου κλπ. ακόμα και όταν το - υ - έχει αποκοπεί π.χ. ξ'λάγγουρου (= είδος αγγουριού), ξ'ώ = ξύνω. Επίσης το - ξ - έχει παχιά προφορά και όταν ακολουθεί οποιοδήποτε άλλο φωνήεν που έχει όμως αποκοπεί ως άτονο π.χ. ξ'νός < ξινός, ξ'μφών' < ξημερώνει. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις το - ξ - προφέρεται κανονικά συριστικά π.χ. ξηρός, ξκρεύγου, ξιπιτώ κλπ. (εξαιρείται μόνο η λέξη ξκρτέρ (= είδος γερακι-ού). ζ) Στο διπλό γράμμα - ψ - (πσ) το - σ - προφέρεται παχιά όταν ακολουθεί οποιοσδήποτε φθόγγος -1 - (ι, η, ει, οι, υ) π.χ. ψυρούτ'ς = είδος γλυκίσματος, ψήφις = χάντρες, ψείρα, ψιάζου (= ψάχνω) ακόμα και όταν ο φθόγγος -1 - έχει αποκοπεί ως άτονος π.χ. ψ'τό < ψητό, ψ'λό < ψιλό κλπ. Όταν όμως το -1 - προέρχεται από τροπή ενός άτονου - ε - σε -1 - τότε το - ψ - προφέρεται κανονικά συριστικά π।χ. ψιγάδ' < ψεγάδι. Σ' όλες τις άλλες περιπτώσεις το - ψ - προφέρεται κανονικά συριστικά π.χ. ψαθί, ψέμα, ψόφους. η) Τέλος τα συμπλέγματα γκ και γγ όταν ακολουθεί φθόγγος -1 - (ι, ει, υ) τρέπονται σε - τζ - και προφέρονται παχιά όπως π.χ. ατζίζου < εγγίζω, κάτζιλου < κάγκελο, ατζό < αγγείο, τζλώνου < αγκυλώνω. Στις άλλες περιπτώσεις τα συμπλέγματα γκ και γγ προφέρονται κανονικά π.χ. αγκάθ', αγκαστρώνου. /www.mytiliniadialektos.gr
read more