Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Πού βρίσκεται ο Τάφος του Αλεξάνδρου;...(.Μυαλό χρειάζεται για να αποκαλυφθεί και όχι φτυάρια)



Πού βρίσκεται ο Τάφος του Αλεξάνδρου;

Μυαλό χρειάζεται για να αποκαλυφθεί και όχι φτυάρια...
Τα μεγαλύτερα μυστικά του κόσμου κρύβονται πάντα με τον καλύτερο τρόπο, παραμένοντας στην κοινή θέα. Για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει με τον Τάφο του Αλεξάνδρου, θα πρέπει να σκεφτούμε με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο από αυτόν, που θα επιθυμούσε το σύστημα να σκεφτόμαστε. Αντίθετα, δηλαδή, από τον τρόπο σκέψης, που μέχρι τώρα δεν μας επέτρεπε να 'βλέπουμε' αυτό, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα υπάρχει συνεχώς μπροστά μας. Στην κυριολεξία, ...

αν κλείσουμε τα μάτια μας, μπορούμε να 'δούμε' αυτόν τον Τάφο.
Άλλωστε είναι γνωστό ότι με το μυαλό 'βλέπουμε' καλύτερα από ό,τι με τα μάτια. Τα καλύτερα μάτια μπορούν να ξεγελαστούν από μια οφθαλμαπάτη, ενώ ένα καλό μυαλό όχι. Τα καλύτερα μάτια μπορούν να βλέπουν έναν ταχυδακτυλουργό να κόβει πραγματικά έναν άνθρωπο σε τρία κομμάτια, ενώ το μυαλό 'βλέπει' ένα τρυκ. Τα καλύτερα μάτια μπορούν να βλέπουν συνέχεια φοίνικες και οάσεις μέσα στην έρημο, ενώ το καλό μυαλό τα 'βλέπει' μόνον εκεί όπου υπάρχουν.
Τι σημαίνει αυτό στην περίπτωσή μας; Ότι στην πραγματικότητα ο Τάφος του Αλεξάνδρου δεν είναι καν κρυφός. Όχι απλά δεν έχει χαθεί, αλλά τον έχουμε δει όλοι μας, χωρίς να καταλαβαίνουμε τι βλέπουμε. 'Ταχυδακτυλουργοί' της εξουσίας μάς έχουν πείσει ότι είναι χαμένος, επειδή δεν βλέπουμε μια 'ταμπέλα' πάνω του, ενώ αυτός είναι μπροστά μας, αν χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας, για να τον 'ψηλαφίσουμε'. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για μυαλό και όχι για μάτια. Μιλάμε για σκέψη και όχι για έρευνα. Θα 'δούμε' πολύ εύκολα τον Τάφο, αν σκεφτούμε ότι ο Αλέξανδρος έχει πολύ πιο 'φρέσκια' και άρα 'ζωντανή' σχέση την εξουσία απ' ό,τι νομίζουμε.
Άρα δεν πρέπει να σκεφτόμαστε σαν αρχαιολόγοι, που αναζητάμε ένα 'χαμένο' σύμβολο μιας χαμένης εξουσίας. Στην περίπτωση του Αλεξάνδρου δεν... υπάρχει 'χαμένο' σύμβολο, γιατί δεν υπάρχει χαμένη εξουσία. Υπάρχει το αιώνιο σύμβολο της αιώνιας -και άρα και της σημερινής- εξουσίας και άρα πρέπει να σκεφτόμαστε ως πολίτες, που αναζητάμε τα συμφέροντα της εξουσίας σε σχέση με ένα τέτοιο σύμβολο. Η σημασία αυτού που λέμε είναι τεράστια και στην πορεία του κειμένου θα καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς εννοούμε.
Κατ' αρχήν ν' αναφέρουμε πως είναι πρακτικά αδύνατον να έχει 'χαθεί' ένας τέτοιος Τάφος από προσώπου Γης. Ο Αλέξανδρος λατρευόταν για αιώνες ολόκληρους ως Θεάνθρωπος στο σύνολο του τότε πολιτισμένου Κόσμου. Δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος, για να 'σκεπαστεί' ο Τάφος του από τη 'σκόνη' του χρόνου. Ο Τάφος αυτού του Θεανθρώπου ήταν ένας Τάφος, τον οποίο αναζητούσαν αυτοκράτορες για να τον προσκυνήσουν και άρα ήταν αδύνατον να τον σκεπάσει η άμμος ή το χώμα .και βέβαια η λήθη. Ένας Τάφος, ο οποίος ανήκε στο πιο σημαντικό ιστορικό πρόσωπο μιας πραγματικά καταγεγραμμένης περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας είναι αδύνατον να θεωρούμε ότι μπορεί να χαθεί. Όπως δεν είναι δυνατόν να χαθεί ο τάφος του Ναπολέοντα στην εποχή μας, έτσι ήταν αδύνατον να χαθεί και ο Τάφος του Αλεξάνδρου στην εποχή του. Η επιστήμη της ιστορίας είχε θεμελιωθεί και υπάρχουν στοιχεία, τα οποία μας περιγράφουν τα γεγονότα εκείνης της εποχής όπως αυτά διαδραματίστηκαν.
Επιπλέον είναι και θέμα οικονομικό. Στην περίοδο κατά την οποία χάθηκε η σορός του Αλεξάνδρου ανθούσε η δεισιδαιμονία και η πρόληψη. 'Ανθούσε' στην προκειμένη περίπτωση σημαίνει πάνω απ' όλα χρήμα. Σημαίνει χρυσάφι. Όταν κάποιοι 'έμποροι' πίστης θησαύριζαν από κάρες και σκηνώματα του οποιουδήποτε τυχαίου και άγνωστου αγίου, αντιλαμβανόμαστε ότι θα αρκούσε ένα 'δάκτυλο' του Αλεξάνδρου, για να γίνει κάποιος αμύθητα πλούσιος.
Αν αφηνόταν δηλαδή ο Τάφος του Αλεξάνδρου στην τύχη του, κάποιοι θα είχαν γίνει πλούσιοι, μοιραζόμενοι το περιεχόμενό του σε εποχές σαν εκείνες. Ένας τέτοιος Τάφος δεν είναι δυνατόν να αφεθεί να ρημάξει, να μαραζώσει και να καταπλακωθεί από χώματα και πέτρες. Γιατί; Γιατί δεν προλαβαίνει. Γιατί, εκτός από τάφος για κάποιους πολλούς είναι η ευκαιρία της ζωής τους να γίνουν πλούσιοι. Λεγεώνες στρατιωτών θα πρέπει να τον προστάτευαν στο κρίσιμο διάστημα, προκειμένου να εμποδίσουν τους επίδοξους τυμβωρύχους να πλουτίσουν. Ποιος ξέρει πόσα αρπακτικά χέρια ιερόσυλων κόβονταν καθημερινά γύρω από τον Τάφο-θησαυρό.
Σε μια εποχή λοιπόν, που κυκλοφορούσαν "θαυματουργά" δάκτυλα, νεφρά, πνεύμονες αγίων και προπάντων ψέματα και τερατολογίες, κανένας δεν τόλμησε να ισχυριστεί ότι διαθέτει και εκθέτει κάποιο μέρος του σκηνώματος του Αλεξάνδρου. Του πιο διάσημου, όμορφου, αγαπητού και ως εκ τούτου δυνάμει πιο προσοδοφόρου σκηνώματος του Πλανήτη. Του πιο καλοδιατηρημένου μάλιστα, αν σκεφτεί κάποιος ότι εξ' αρχής η σορός του Αλεξάνδρου είχε "μουμιοποιηθεί" από τους καλύτερους ειδικούς εκείνης της εποχής. Αν μη τι άλλο μιλάμε για ένα θέαμα τουλάχιστον εντυπωσιακό. Δεν μιλάμε για έναν σωρό από κοκάλα, τα οποία ξεθάφτηκαν μέσα από τις λάσπες. Είναι δυνατόν να χάθηκε αυτός ο "θησαυρός";
Αυτό όμως, εκτός των άλλων, σημαίνει ένα πολύ απλό πράγμα. Αυτός, ο οποίος πήρε το σκήνωμά του, το πήρε ολόκληρο και ταυτόχρονα είχε την οικονομική άνεση να μην έχει ανάγκη την οικονομική απόδοσή του και άρα αναγκαστεί να το εκθέσει δημοσίως. Επιπλέον, από την εξέλιξη του όλου θέματος, αντιλαμβανόμαστε ότι είχε και την ισχύ να απειλήσει ακόμα και με θάνατο όποιον θα τολμούσε να στήσει 'φάμπρικα' με τον Αλέξανδρο. Όποιον ιερόσυλο απατεώνα θα τολμούσε να εμφανιστεί με αλεξανδρινή 'πραμάτεια'. Ο μόνος, ο οποίος έχει τις προδιαγραφές που περιγράφουμε, είναι η ίδια η εξουσία. Μπορούσες να έχεις καμιά σαρανταριά δάκτυλα ενός αγίου, αλλά δεν μπορούσες να έχεις ούτε ένα νυχάκι του Αλεξάνδρου. Μπορούσες, χωρίς κίνδυνο, να βάζεις τους αφελείς πιστούς να προσκυνάνε έναν άγιο 'σαρανταποδαρούσα', αλλά θα κινδύνευες με θάνατο αν μεγάλωνες έστω και λίγο τα 'νύχια' του Αλεξάνδρου.
Άρα; Άρα καταλαβαίνει ο αναγνώστης ότι δεν πρέπει να σκέφτεται σαν αρχαιολόγος, γιατί δεν σκεπάστηκε τίποτε που να πρέπει ν' ανασκαφεί. Ο τάφος υπάρχει, κάποιοι τον γνωρίζουν και σίγουρα δεν περιμένουν από τους αρχαιολόγους να τον ανακαλύψουν. Από εδώ και πέρα ξεφεύγει η υπόθεση από τη λογική της αρχαιολογίας και καταλήγει εκεί όπου πρέπει να καταλήξει .και είναι η λογική της πολιτικής. Ο Τάφος αυτός μπορεί να μην σκεπάστηκε ποτέ από χώματα και πέτρες, αλλά, για να μην φαίνεται, σίγουρα 'σκεπάστηκε' από συμφέροντα. Αυτό ακριβώς είναι το λεπτό σημείο. Αν το καταλάβει κάποιος αυτό, θα καταλάβει και μόνος του πού βρίσκεται. Στην πραγματικότητα ο Τάφος του Αλεξάνδρου είναι ο πιο φανερός 'μυστικός' Τάφος του κόσμου. Στην πραγματικότητα βρίσκεται στο 'κέντρο' του κόσμου μας, όπως τον γνωρίζουμε.
Εδώ πλέον τίθεται το βασικό ερώτημα. Για ποιον λόγο, για παράδειγμα, θα ήταν ανεπιθύμητη η ύπαρξη του Τάφου ενός προσώπου αυτού του βεληνεκούς; Για ποιον λόγο το σύστημα εξουσίας δεν επιθυμεί να υπάρχει γνωστός ο Τάφος του Αλεξάνδρου και κατά συνέπεια τον αποκρύπτει; Αυτό, για να γίνει απόλυτα κατανοητό, θα το συγκρίνουμε με μια ομοειδή περίπτωση. Για τον ίδιο λόγο που -σε πολύ μικρότερη κλίμακα- το σοβιετικό καθεστώς δεν επιθυμούσε να υπάρχει τάφος των Ρομανόφ. Για τον ίδιο λόγο που ο ρωσικός κομμουνισμός δεν επιθυμούσε να υπάρχει ο τάφος του πρώην επικεφαλής του ρωσικού καπιταλισμού. Γιατί; Γιατί ο τάφος από μόνος του θα γινόταν πόλος έλξης για 'πιστούς' ενός αντίπαλου καθεστώτος ή μιας εχθρικής ιδεολογίας και ως εκ τούτου ανεπιθύμητης για την εξουσία.
Απλά πράγματα. Δεν βαστά κανένας ζωντανή μια 'σπίθα', η οποία μπορεί να του βάλει μια απρόβλεπτη 'φωτιά' και να τον 'κάψει'. Αν υπήρχε ένας φανερός τάφος του Τσάρου Νικολάου, θα γινόταν πόλος έλξης για ομοϊδεάτες. 'Νοσταλγοί' του τσαρικού καθεστώτος θα συγκεντρώνονταν γύρω από αυτόν τον τάφο και θα γιόρταζαν επετείους ανεπιθύμητες για το σοβιετικό καθεστώς. Αντιδραστικοί θα χρησιμοποιούσαν τον τάφο ως 'σήμα' συνάντησης, προκειμένου να οργανώνονται με τους ομοϊδεάτες τους γρήγορα και αποτελεσματικά. Αντικομμουνιστές θα χρησιμοποιούσαν τον τάφο, για να 'καταγγείλουν' τη θηριωδία του σοβιετικού καθεστώτος. Φανατικοί θα έκαναν παρελάσεις μπροστά σ' αυτόν.
Είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος ότι το σοβιετικό καθεστώς δεν γνώριζε πού βρίσκονται τα οστά των Ρομανώφ; Είναι δυνατόν η κομμουνιστική Μόσχα να 'ξέχασε' σε κάποια στιγμή πού παράχωσε η ίδια αυτά τα οστά; Όχι βέβαια. Τα μόνιμα συμφέροντα της σοβιετικής Μόσχας ήταν αυτά, τα οποία την έστρεφαν στην επίσης μόνιμη απόκρυψη των επικίνδυνων για την ίδια οστών. Είναι δυνατόν λοιπόν η εξεύρεση των οστών αυτών -και άρα και του τάφου των Ρομανώφ- να ήταν θέμα αρχαιολόγων; Υπήρχε έστω και ένας Σοβιετικός ή άλλος άνθρωπος, που να πίστευε πως ήταν θέμα των αρχαιολόγων η ανεύρεσή τους; Όχι βέβαια. Οι πάντες γνώριζαν πως ήταν θέμα της κυβέρνησης της Μόσχας να τον αποκαλύψει. Αν το επιθυμούσε η ίδια, θα το αποκάλυπτε. Αν δεν το επιθυμούσε, δεν θα το μάθαιναν οι Ρώσοι στον αιώνα τον άπαντα. Όλοι οι Ρώσοι να έπαιρναν από ένα φτυάρι και να έσκαβαν, δεν θα μπορούσαν να βρουν τα οστά. Γιατί; Γιατί, ακόμα κι αν τα πλησίαζαν με τις έρευνές τους, η Μόσχα θα τα έκρυβε κάπου αλλού, προκειμένου να τα κρατήσει μακριά από τη δημοσιότητα.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον Τάφο του Αλεξάνδρου, απλά με κάποιες πολύ σημαντικές ιδιομορφίες. Οι απλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν πού βρίσκεται. Η εξουσία όμως γνωρίζει. Είναι αδύνατον να μην γνωρίζει. Επειδή λοιπόν εμείς οι απλοί άνθρωποι δεν είμαστε όμοιοι με την εξουσία και άρα δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει, κάνουμε ένα μεγάλο λάθος .Απευθυνόμαστε σε λάθος ανθρώπους για την εξεύρεσή του. Εξαιτίας της ιστορικότητας του προσώπου, μπερδευόμαστε και απευθυνόμαστε σε λάθος επιστήμονες. Η εξεύρεσή του Τάφου του Αλεξάνδρου δεν αφορά την επιστήμη της αρχαιολογίας, ώστε να τον ανακαλύψει, επειδή αυτός κάποτε 'χάθηκε'. Η εξεύρεσή του αφορά την πολιτική επιστήμη, για να τον αποκαλύψει, επειδή τον 'έκρυψε' η ίδια η εξουσία.
Άρα, ποιο είναι το ζητούμενο; Να δούμε κατ' αρχήν πού μοιάζει και πού διαφέρει η περίπτωση του τάφου του Τσάρου με αυτήν του Αλεξάνδρου. Από τις ομοιότητες θα δούμε αν είναι κρυμμένος και από τις διαφορές θα καταλάβουμε πού είναι κρυμμένος. Το πρώτο πράγμα, που πρέπει να κάνουμε, είναι να εξετάσουμε γιατί η εξουσία του δυτικού κόσμου έχει με τον Τάφο του Αλεξάνδρου το ίδιο πρόβλημα, το οποίο είχε η σοβιετική εξουσία με τον τάφο των Ρομανόφ. Να δούμε τον λόγο για τον οποίο απειλούνται τα συμφέροντά της από έναν τέτοιο τάφο. Να δούμε και να καταλάβουμε γιατί απειλείται και τον 'κρύβει', τη στιγμή που θα μπορούσε να βγάζει 'χρυσάφι' από αυτόν.
Ποιο διάσημο και άρα ποιο προσοδοφόρο αξιοθέατο δεν μπορούμε να φανταστούμε. Τόνους χρήματος μπορεί να παράγει ένα τέτοιο αξιοθέατο επ' άπειρον. Ο Αλέξανδρος λατρεύεται από τις πλέον μεγάλες θρησκείες. Είναι ο Θεάνθρωπος των Ελλήνων, αλλά έχει αγιοποιηθεί από τον χριστιανισμό και συγκαταλέγεται στους Προφήτες του Ισλάμ. Δεν υπάρχει κάτι ανάλογο για άλλο πρόσωπο. Γιατί λοιπόν έχει συμφέρον να τον κρύβει η εξουσία, εφόσον η ίδια τού αναγνωρίζει τόσες πολλές ιδιότητες; Επιπλέον -και εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά- θα πρέπει να δούμε τα πραγματικά 'αισθήματα' της εξουσίας γι' αυτόν τον διάσημο νεκρό. Γιατί; Γιατί από εκεί θα καταλάβουμε πού περίπου έθαψε η κάθε εξουσία τον δικό της μυστικό 'νεκρό' σε σχέση με τη θέση του δικού της κέντρου.
Θα ξεκινήσουμε από το πρώτο, το οποίο έχει σχέση με τα συμφέροντα. Αν μπορέσει κάποιος ν' αποδείξει ότι υπάρχει σχέση συμφερόντων μεταξύ των κυρίαρχων αυτού του κόσμου και των οστών του Αλεξάνδρου, μπορεί να καταλάβει με ακρίβεια GPS πού αυτά βρίσκονται. Για να καταλάβει καλύτερα ο αναγνώστης τι πραγματικά συνέβη με τον Τάφο του Αλεξάνδρου, θα εξετάσουμε τα πράγματα από μια οπτική 'γωνία', η οποία μέχρι σήμερα παραμένει άγνωστη .Από τη γωνία εκείνη, η οποία μας αποκαλύπτει σχέσεις, τις οποίες δεν υποπτευόμαστε καν ότι υπάρχουν. Ποια η σχέση του Αλεξάνδρου με αυτούς, οι οποίοι κυβερνούσαν και εξακολουθούν να κυβερνούν τον κόσμο και άρα θα είχαν τη δύναμη να αποκρύψουν την ύπαρξη του Τάφου του; Μόνον τέτοιοι θα μπορούσαν να αποκρύψουν αυτόν τον Τάφο. Έναν τέτοιο Τάφο, δηλαδή, δεν αρκεί να θέλεις να τον αποκρύψεις, αλλά και να έχεις τη δυνατότητα να μπορείς να το κάνεις.
Ακόμα δηλαδή κι αν κάποιοι ασήμαντοι φανατικοί χριστιανοί παπάδες ή ταλιμπάν μουφτήδες το επιθυμούσαν, δεν θα μπορούσαν να τον αποκρύψουν, για να μην 'μπαίνει' σε πειρασμό το 'πλήρωμα' της Εκκλησίας ή του Ισλάμ και να σκέφτεται ελληνικά και άρα 'αμαρτωλά'. Απαιτείται εξουσία μεγάλη, για να κρύψεις το 'πτώμα' ενός Θεανθρώπου με εκατομμύρια πιστών .έτοιμα ακόμα και να σκοτώσουν, για να υπερασπιστούν τον Θεό τους. Ταυτόχρονα όμως -και εδώ βρίσκεται ένα παράδοξο της όλης ιστορίας- απαιτούνταν να ήσουν οπαδός και ιερέας αυτού του Θεανθρώπου, ώστε τη δεδομένη στιγμή να είχες αυτού του μεγέθους εξουσία.
Αυτοί, δηλαδή, οι οποίοι απέκρυψαν τον Τάφο του Αλεξάνδρου, ήταν πανίσχυροι και εκ των δεδομένων λάτρευαν τον Αλέξανδρο την εποχή που το επιχείρησαν. Γιατί είμαστε σίγουροι γι' αυτό; Γιατί ο Τάφος χάθηκε στην εποχή της Παντοδυναμίας του ελληνισμού. Στην εποχή της ελληνιστικής Ρώμης. Στην εποχή, που, όπως θα δούμε παρακάτω, οι αυτοκράτορές της ένιωθαν μια ιδιαίτερη 'σχέση' με τον Αλέξανδρο.
Δεν κατέρρευσε η Ρώμη, ώστε ο τάφος του Θεού της και άλλοι θησαυροί της να σκεπαστούν από χώματα και λάσπες. Δεν κατακτήθηκε η Ρώμη από αλλόθρησκους, ώστε τα Ιερά και Όσιά της να καούν ή να καταστραφούν από τη μήνη και την εκδικητικότητα των βαρβάρων. Τον Τάφο του Αλεξάνδρου τον έκρυψαν από την κοινή 'θέα' κάποιοι πανίσχυροι παράγοντες της αυτοκρατορίας. Στα πολιτικά συμφέροντα των αυτοκρατόρων της Ρώμης αναζητούμε την απόκρυψη του Τάφου και όχι στα θρησκευτικά τους αισθήματα, τα οποία ήταν γνωστά.
Όμως, για να φτάσουμε στα 'αισθήματα' αυτά, θα ξεκινήσουμε μια 'πορεία' σκέψης πολύ ιδιαίτερη, αλλά απόλυτα χρήσιμη. Υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο, που να μην έχει ακούσει τον όρο 'γαλαζοαίματος'; Παρ' όλο όμως που υπάρχουν τόσοι πολλοί, που έχουν ακούσει γι' αυτόν τον όρο, ελάχιστοι είναι εκείνοι, οι οποίοι μπορούν να τον ερμηνεύσουν. Όλοι δηλαδή 'ξέρουν', αλλά κανένας δεν 'γνωρίζει'. Όλα φανερά, αλλά ταυτόχρονα απόλυτα κρυφά. Κάτι δηλαδή σαν τον Τάφο του Αλεξάνδρου. Τι μπορεί να περιγράφει ένας τέτοιος όρος; Ποια είναι η χρησιμότητά του; Το πλέον σίγουρο είναι ότι με αυτόν τον τρόπο κάποιοι καταφέρνουν μέσα από το αποκρυφιστικό δεδομένο να διατηρούν ζωντανές τις ιδιαίτερες σχέσεις τους μέσα στους αιώνες. Τα μυστικά, που τους θέλουν 'γαλαζοαίματους' και άρα 'ανώτερους'. Γιατί όμως θεωρούνται 'γαλαζοαίματοι'; Γνωρίζει κανένας τι σημαίνει αυτός ο όρος και από πού προέρχεται; Γιατί δεν είναι για παράδειγμα 'πρασινοαίματοι' ή 'κοκκινομάγουλοι';
Όλες οι εξηγήσεις, οι οποίες κατά καιρούς έχουν δοθεί στο συγκεκριμένο θέμα, είναι εσφαλμένες. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Δόθηκαν από αδαείς, εφόσον οι μύστες, οι οποίοι γνωρίζουν ακριβώς τι συμβαίνει, ποτέ δεν εξήγησαν τον όρο. Ως εκ τούτου ήταν στο σύνολό τους εσφαλμένες, γιατί με εικασίες δεν μπορείς να ερμηνεύσεις ορισμούς. Οι ορισμοί είναι απόλυτοι και απαιτούν την ίδια απόλυτη ερμηνεία. Αν κάποιος 'ορίζει' τον έρωτά του ως 'φραντζολίτσα', δεν μπορείς να το ανακαλύψεις όσο κι αν το προσπαθήσεις .όσο έξυπνος ή διαβασμένος κι αν είσαι. Όσα μαθηματικά κι αν γνωρίζεις, δεν μπορείς να βρεις το PIN μιας κάρτας ακόμα και του πιο αγράμματου ανθρώπου. Πρέπει να σου το αποκαλύψει ο ίδιος και άρα να σε κάνει 'μύστη' της δικής του γνώσης.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον όρο 'γαλαζοαίματος'. Στην περίπτωση αυτήν χρειάζεται ειδική γνώση και όχι απαραίτητα ευφυΐα. Ο όρος 'γαλαζοαίματος' έχει μια πολύ συγκεκριμένη εξήγηση, εφόσον αποτελεί 'θεμέλιο' της ύπαρξής τους. Τους 'υπενθυμίζει' πάντα ποιοι είναι και με ποια χαρακτηριστικά 'βαδίζουν' μέσα στο χρόνο. Είναι πράγματι 'γαλαζοαίματοι', γιατί απλούστατα είναι Ρωμαίοι. Έτσι συμφώνησαν μεταξύ τους οι Ρωμαίοι να χαρακτηρίζονται και αυτό κάνουν μέσα στους αιώνες. Δεν έχει σχέση με την ιδιαίτερη φυσιολογία ή την ανατομία που τους διακρίνει. Μια μεταξύ τους συμφωνία είναι. Θα μπορούσαν να ονομάζονται 'μαυροφρίδηδες' και πάλι για τους ίδιους λόγους. Από εκεί και πέρα το ότι όλοι αυτοί μεγαλώνουν και πεθαίνουν με την άποψη της Ρώμης περί της 'ανωτερότητας' τόσο της ίδιας όσο και των παιδιών της, αυτό είναι ένα άλλο θέμα.
Από πού όμως προκύπτει αυτός ο περίεργος όρος; Από το εξής απλό δεδομένο, το οποίο όμως χρειάζεται ειδικές γνώσεις για να γίνει αντιληπτό. Τα 'παιδιά' της Ρώμης είναι όλα 'γαλαζοαίματα' και εδώ και αιώνες είναι σκορπισμένα στην Ευρώπη. Από το 'αίμα' τους καταλαβαίνεις την καταγωγή τους και έτσι τα ξεχωρίζεις από τους κοινούς 'θνητούς'. Είναι τα 'ανώτερα' και η Ρώμη φρόντισε να τα 'προικίσει' επαρκώς, για να μπορούν ν' αποδεικνύουν μόνιμα αυτήν την 'ανωτερότητά' τους. Είναι αυτοί, οι οποίοι στην εποχή της παντοδυναμίας της πήραν τα ευρωπαϊκά φέουδα της Ρώμης ως ιδιοκτησία τους. Αυτά τα 'παιδιά' θυμούνται την καταγωγή τους, γιατί τους συμφέρει να τη θυμούνται. Τους συμφέρει, γιατί λειτουργούν ως συμμορία, η οποία, για να επιβιώσει, θα πρέπει να υπερασπίζεται μόνιμα και επίμονα τα συντεχνιακά της συμφέροντα.
Γι' αυτόν τον λόγο σε όλες τις επαναστάσεις των κοινών 'θνητών' οι 'γαλαζοαίματοι' συμπράττουν μεταξύ τους υπέρ των κοινών τους συμφερόντων. Συμπράττουν ως ξεχωριστό μπλοκ συμφερόντων, ακόμα κι όταν θίγονται τα φαινομενικά εθνικά συμφέροντα κάποιων από αυτούς. Ακόμα κι αυτοί, που σχεδόν 'κατ' επάγγελμα' επί αιώνες επιβιώνουν ως εχθροί μεταξύ τους, όπως οι Γάλλοι με τους Βρετανούς ή οι Γερμανοί με τους Γάλλους, είναι 'αδέρφια' μεταξύ τους. Όπου υπάρχει κίνδυνος ανατροπής κάποιων από αυτούς, σπεύδουν οι άλλοι να βοηθήσουν. Όταν υπάρχει ανατροπή και άρα υπάρχει ανάγκη για 'ψυγείο' μέχρι την επάνοδό τους, πάντα υπάρχει θετική ανταπόκριση από τους υπολοίπους. Δεν είναι τυχαίο που όλοι οι 'τέως' της Ευρώπης εξακολουθούν να περιφέρονται στις βασιλικές 'αυλές', χωρίς να χάνουν τους τίτλους και τα προνόμιά τους.
Τα 'παιδιά' της Ρώμης λοιπόν είναι 'ανώτερα', γιατί απλούστατα είναι 'παιδιά' του ζωντανού 'θεού'. Είναι τα 'παιδιά' αυτού, που συνδέει το Θείο με το ανθρώπινο. Είναι τα 'παιδιά' του αυτοκράτορα της Ρώμης. Πώς όμως ο αυτοκράτορας συνδέεται με το Θείο; Ο εκάστοτε αυτοκράτορας της Ρώμης θεωρούνταν ένας ζωντανός Θεός. Αυτήν την ιδιότητα την κατείχε ως ο απευθείας απόγονος του δέκατου τρίτου θεού της Ρώμης και αυτός ήταν ο Διόνυσος. Ο Διόνυσος όμως, στον 'θρίαμβό' του -με βάση τη θρησκεία της Ρώμης- είχε ενσαρκωθεί με τη μορφή του Αλεξάνδρου.
Ο Αλέξανδρος, δηλαδή, μετά την αποθέωσή του, έγινε ο ίδιος ο δέκατος τρίτος Θεός της Ρώμης. Πώς και πού απέδειξε ο Αλέξανδρος ότι ήταν ο Υιός του Θεού; Ο Αλέξανδρος αυτό το απέδειξε στο ιερό της Σίβα και το αναγνώρισαν οι ιερείς του Άμμωνα Δία. Εκεί βρίσκεται όλο το μυστικό. Το μεγάλο μυστικό της Ευρώπης βρίσκεται στην Αίγυπτο της Αφρικής. Ο Άμμωνας Δίας ήταν αυτός, ο οποίος, σύμφωνα με την Ανώτατη Γνώση των μυστών, είχε 'γαλάζιο' αίμα. Ο μοναδικός ανάμεσα στους θεούς, που είχε τέτοιο αίμα. Ο Αλέξανδρος, ως Υιός του, είχε το ίδιο αίμα .και άρα και ο αυτοκράτορας της Ρώμης .και άρα και τα 'παιδιά' της Ρώμης.
Κατάλαβε ο αναγνώστης πού το 'πάμε'; Η τύχη του Τάφου του Αλεξάνδρου ήταν εξαρτώμενη από τα συμφέροντα αυτών των πανίσχυρων ανθρώπων, οι οποίοι αντιλαμβάνονταν τους εαυτούς τους ως 'παιδιά' του. Των 'παιδιών,' που, για λόγους αγάπης, ποτέ δεν θα τον απαρνούνταν, ώστε να καταστρέψουν την 'ύλη' του, αλλά που για λόγους συμφέροντος θα μπορούσαν να την 'αποκρύψουν' από τα μάτια των κοινών θνητών. Γι' αυτόν τον λόγο έχει μεγάλη σημασία να γνωρίζει κάποιος από πού προέρχεται ο όρος 'γαλαζοαίματος'; Σ' αυτά τα συμφέροντα πρέπει ν' αναζητήσει κάποιος την 'εξαφάνισή' του. Γιατί; Γιατί, εκτός των άλλων, με τον Τάφο του Αλεξάνδρου συμβαίνει το εξής παράδοξο.
Στα χρόνια της ελληνιστικής παντοδυναμίας οι πάντες ήθελαν να τον έχουν στην κατοχή τους, για ν' αυξάνονται τα δικαιώματα των εξουσιών τους. Όποιος διεκδικούσε την κοσμοκρατορία, διεκδικούσε ακόμα και με τη βία και τη σορό του Αλεξάνδρου. Η σορός του Αλεξάνδρου ήταν το τυπικό προσόν για τον κάθε επίδοξο κοσμοκράτορα .Κάτι σαν το 'πτυχίο' του. Τη διεκδίκησε η Βαβυλώνα, η Πέλλα, η Αλεξάνδρεια και όλοι οι επίδοξοι διάδοχοί του. Πρώτη η Αίγυπτος άρχισε τα 'κόλπα' και στη συνέχεια η Ρώμη. Ο Πτολεμαίος πρώτος έκλεψε το ιερό πτώμα στην πορεία του για τη Μακεδονία, για να το έχει στο βασίλειό του και άρα να διεκδικεί όχι μόνον τη νομιμότητα, αλλά και την πρωτοκαθεδρία στην εξουσία του κόσμου. Η Ρώμη περίμενε τη σειρά της. Όπου μπορούσε έκανε ό,τι μπορούσε.
Η Ρώμη πάντα ήθελε το σκήνωμα του Υιού του Άμμωνα. Το επιθυμούσε όσο και όλοι οι υπόλοιποι, οι οποίοι φιλοδοξούσαν να τον διαδεχθούν. Όλοι όσοι τόλμησαν να το διεκδικήσουν, ακόμα και με παράνομα μέσα, όπως ο Πτολεμαίος. Απλά η Ρώμη, ως όφειλε, τον προσκυνούσε για όσο διάστημα δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο και τον άρπαξε όταν ήταν μέσα στις δυνατότητές της να το κάνει. Ας σκεφτεί κάποιος το εξής απλό. Τον Τάφο αυτόν τον 'παρακολουθούμε' στο πέρασμα του χρόνου μέσα από τη συμπεριφορά της Ρώμης. Τον Τάφο τον προσκύνησε ο 'πρώτος' Αυτοκράτορας της Ρώμης, που ήταν ο Καίσαρας. Τον προσκύνησε ο 'μεγαλύτερος' Αυτοκράτορας της Ρώμης, που ήταν ο Τραϊανός. Τον προσκύνησε ο 'τρελός' Αυτοκράτορας της Ρώμης, που ήταν ο Καλιγούλας.
Αυτός ο Καλιγούλας, για παράδειγμα, έκλεψε την πανοπλία του Αλεξάνδρου, για να πάρει λίγη από τη δύναμή του. Γιατί έκλεψε την πανοπλία; Γιατί απλούστατα δεν μπορούσε ν' αρπάξει την υπόλοιπη σορό. Αυτό μπορούσε να κάνει .και αυτό έκανε. Τόση ήταν η δύναμη της Ρώμης εκείνης της εποχής και τόσο το μερίδιό της. Ξαφνικά όλα αυτά τα 'μεγαλεία' για τον Αλέξανδρο σταμάτησαν ως δια μαγείας. Μετά το 300 μ.Χ. και τον αυτοκράτορα Καρακάλλα δεν υπάρχει άλλη ιστορική μαρτυρία περί του Τάφου του Αλεξάνδρου. Τι συνέβη όμως τότε και άλλαξαν τόσο εντυπωσιακά τα πράγματα; Τότε κατά 'σύμπτωση' άρχισε ν' 'ανατέλλει' ο χριστιανισμός.
Στα χριστιανικά χρόνια, που ακολούθησαν, κανένας αυτοκρατορικός παράγοντας δεν ήθελε να 'δείχνει' στους ανθρώπους τον Τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, γιατί απειλούνταν τα δικαιώματα της εξουσίας του. Της χριστιανικής πλέον εξουσίας του. Η ίδια η Ρώμη, που μέχρι τότε λάτρευε τον Αλέξανδρο, για προφανείς λόγους έκανε πως δεν τον 'γνώριζε'. Η χριστιανική Ρώμη έκανε πως δεν γνώριζε πού βρίσκεται ο Τάφος εκείνου, ο οποίος μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν γι' αυτήν το 'Άγιο Δισκοπότηρο'. Τι συνέβη και άλλαξε συμπεριφορά; Κάτι πολύ συνηθισμένο για την εξουσία. Χωρίς ν' αλλάξουν τα πρόσωπα της εξουσίας, άλλαξαν τα συμφέροντά τους. Χωρίς ν' αλλάξουν τα πρόσωπα, άλλαξαν τα 'ενδύματά' τους. Φόρεσαν τα χριστιανικά 'ενδύματα' και αναγκάστηκαν να βάλουν στα 'μπαούλα' τους τα προηγούμενα ελληνικά.
Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι η Ρώμη, μετά τη χριστιανική της επιλογή, έπρεπε ν' αλλάξει συμπεριφορά. Έπρεπε να προστατεύσει τα συμφέροντά της και μία από τις πρώτες ενέργειές της ήταν να 'σκεπάσει' τον τάφο του Πατέρα της με 'λήθη'. Επιλεκτική 'λήθη', που τον έκανε 'αόρατο' στην ανθρωπότητα. Ως χριστιανική πλέον, δεν είχε συμφέρον από έναν φανερό τάφο του Αλεξάνδρου. Δεν είχε λόγο να μετατρέψει τον Τάφο του Πατέρα της σε πόλο αντίδρασης για τη δική της εξουσία. Επιπλέον, ως επικεφαλής του χριστιανισμού, είχε και το 'άλλοθι' να τον αρπάξει απ' αυτούς, οι οποίοι μέχρι τότε τον κατείχαν, εφόσον μπορούσε να τους 'διαβεβαιώσει' ότι δεν θα τον χρησιμοποιούσε υπέρ της εξουσίας της. Η Ρώμη μπορούσε να πάρει τη σορό του λατρεμένου της Αλεξάνδρου, χωρίς να αντιδράσει κανένας στη διεκδίκησή της.
Η πράξη της ήταν σίγουρα μια επιλογή συμφέροντος, γιατί η Ρώμη δεν 'έπεσε' στα χέρια αλλόθρησκων κατακτητών, που να τη λεηλάτησαν και να κατέστρεψαν το προηγούμενό της πρόσωπο. Η ίδια Ρώμη, που ήταν δωδεκαθεϊστική, αποφάσισε μόνη της -και στην εποχή της παντοκρατορίας της- να γίνει χριστιανική. Η ίδια Ρώμη, που είχε τον Αλέξανδρο ως δεκατοτρίτο Θεό της και τον λάτρευε, αποφάσισε να υιοθετήσει μια θρησκεία, η οποία απειλούνταν από τον αγαπημένο Θεό των κυρίαρχων Ρωμαίων. Γιατί; Γιατί ο Αλέξανδρος πλέον ήταν εχθρός. Ο πιο ισχυρός εχθρός του χριστιανισμού της Ρώμης. Εχθρός όχι των Ρωμαίων ως πρόσωπα, αλλά των ρωμαϊκών συμφερόντων. Των νέων ρωμαϊκών συμφερόντων. Ήταν εχθρός της Νέας Θρησκείας και άρα της νέας Ρωμαϊκής Τάξης Πραγμάτων.
Αυτόν τον εχθρό, όπως και τα άλλα εχθρικά στοιχεία της προηγούμενης Τάξης Πραγμάτων, τα συγκέντρωσαν μέσα στο δικό τους πολυτελές 'μπαούλο' της ιστορίας. Πέρα όμως από αυτά τα πρακτικά θέματα, τα οποία άπτονταν των απλών συμφερόντων της Ρώμης, δεν άλλαζαν εντυπωσιακά τα πράγματα. Τα νέα συμφέροντα των ίδιων ανθρώπων δεν μπορούσαν ν' απαλείψουν τις παλιές αγάπες και λατρείες. Τα νέα συμφέροντα των Ρωμαίων δεν θα άλλαζαν τη λατρεία τους για τον λατρεμένο 'Πατέρα' τους. Τη λατρεία για τον 'Πατέρα' με το 'γαλάζιο' αίμα, που καθιστούσε και τους ίδιους 'γαλαζοαίματους'. Απλά ο Αλέξανδρος θα γινόταν πλέον ο 'μυστικός' Θεός της Ρώμης. Ο Θεός μόνον για τους 'εκλεκτούς' της. Μόνον αυτοί μπορούσαν και δικαιούνταν να γνωρίζουν για τον Αλέξανδρο. Μόνον αυτοί θα μπορούσαν ν' ανοίγουν το 'μπαούλο' και να χαίρονται τα πολύτιμα 'οικογενειακά' τους κειμήλια και 'φυλαχτά' τους.
Αυτό δεν είναι κάτι το περίεργο. Ο χριστιανισμός ήταν πάντα μια θρησκεία πολλών 'ταχυτήτων' .Ο Πέτρος για τους αγράμματους .ο Παύλος για τους μορφωμένους .και κάποιοι άλλοι για τους ανώτερους 'γαλαζοαίματους'. Ο κανόνας ήταν πολύ απλός. Εβραίοι 'οδηγοί' για τους φτωχούς και τους αγράμματους και Έλληνες για τους εκλεκτούς. Πιστεύει κάποιος ότι οι πανίσχυροι φορείς της χριστιανικής εξουσίας λάτρευαν όλα τα γραφικά και ημίτρελα σάψαλα, που κατά καιρούς αγιοποιούσε ο χριστιανισμός; Ότι λάτρευαν τον Άγιο Τίποτε τον Ερημίτη και την Οσία Μηδέν την Κλαίουσα; Ολόκληρη 'βιομηχανία' αγιοποιήσεων υπάρχει στο Βατικανό. Ακόμα και σήμερα κάποιοι περιμένουν στη σειρά τους να 'αγιοποιηθούν'. Κάποιοι 'άγιοι', οι οποίοι κάνουν τους 'γαλαζοαίματους' να γελούν, αλλά είναι χρήσιμοι για να ελέγχονται οι φτωχοί.
Έχει κανείς υπόψη του τι απόψεις έχουν περί Θείου πανίσχυρες μυστικές αδελφότητες, όπως είναι για παράδειγμα οι Μασόνοι; Τιμωρήθηκαν ποτέ όλοι αυτοί ως αιρετικοί; Τους έπιασε ποτέ καμία Ιερά Εξέταση, για να τους κάψει; Τους αφαιρέθηκαν οι τεράστιες περιουσίες; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί όλα αυτά από τη Ρώμη ξεκινούσαν και στη Ρώμη κατέληγαν. Ακόμα και οι ίδιοι οι Πάπες ανήκουν σε τέτοιες μυστικές αδελφότητες. Οι ίδιοι οι Πάπες δεν πιστεύουν σ' αυτά, τα οποία προτείνουν στους άλλους. Στους άλλους προτείνουν ό,τι συμφέρει τον χριστιανισμό και τη Ρώμη και όχι ό,τι πιστεύουν οι ίδιοι. Είναι προφανές ότι ο χριστιανισμός ήταν για την 'πλέμπα' της αυτοκρατορίας. Ήταν η καλύτερη επιλογή για τα συμφέροντα των 'γαλαζοαίματων' Ρωμαίων.
Αυτή η 'πλέμπα' έκριναν ότι δεν χρειαζόταν να γνωρίζει ή να βλέπει κάτι παραπάνω για τον λατρεμένο Θεό τους τον Αλέξανδρο. Έκαναν και για την περίπτωσή του ό,τι ακριβώς έκαναν και για την υπόλοιπη ελληνική θρησκεία και λατρεία. Πάνε τα σύγχρονα Ελληνόπουλα στα σχολεία και τους λένε οι δάσκαλοι πως 'χάθηκαν' για πάντα τα μυστικά των Ελληνικών Μυστηρίων. Δεν θα μάθει ποτέ και κανένας τι ακριβώς γινόταν στα Ελευσίνια Μυστήρια ή στα Καβίρια Μυστήρια. Είναι δυνατόν να έχει συμβεί αυτό; Πώς χάθηκαν δηλαδή αυτές οι απόρρητες και επί αιώνες υπερπολύτιμες γνώσεις; Αρχιερέας της ελληνικής θρησκείας δεν ήταν ο Αυτοκράτορας της Ρώμης; Ο απόλυτος μύστης, δηλαδή, των Ελληνικών Μυστηρίων; Αυτοκράτορας της Ρώμης και άρα αρχιερέας του δωδεκαθεϊσμού δεν αποφάσισε να μετατρέψει τη Ρώμη σε χριστιανική; Άρα; Τι έγινε ξαφνικά; Ξέχασε αυτά που γνώριζε; Άρχισε να εχθρεύεται αυτά, τα οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή λάτρευε;
Πώς χάθηκαν δηλαδή οι γνώσεις αυτού του μηχανισμού, ο οποίος βρισκόταν υπό την εξουσία του αυτοκράτορα; Κατέστρεψε ο ίδιος τα 'δοχεία' της γνώσης, τα οποία μέχρι τότε τον συντηρούσαν και τον εμφάνιζαν ως εκλεκτό των Θεών; Γιατί; Για λόγους ταπεινότητας; Για να γίνει 'ένα' με την αγράμματη και αστοιχείωτη χριστιανική 'πλέμπα', την οποία δεν υπολόγιζε καν; Γιατί να καταστρέψει όλα αυτά τα χρήσιμα και σωτήρια για τον ίδιο στοιχεία, εφόσον μπορούσε απλά να τα αποκρύψει; Γιατί να τα καταστρέψει και να μην τα βάλει σε ένα υπόγειο της Ρώμης; Στην πλάτη του θα τα κουβαλούσε; Γιατί να τα καταστρέψει; Για λόγους φανατισμού; Συμφεροντολόγος μπορεί να ήταν, αλλά φανατικός του χριστιανισμού δεν ήταν. Οι υπόλοιποι πανίσχυροι αρχιερείς πώς θα του επέτρεπαν να καταστρέψει τέτοιον τεράστιο πνευματικό πλούτο; Άρα τα απέκρυψε μετά από μια συνεννόηση με τους ανώτατους ιερατικούς παράγοντες της αυτοκρατορίας. Γι' αυτό άλλωστε υπάρχουν και οι μη προσβάσιμες στους κοινούς θνητούς πτέρυγες της βιβλιοθήκης του Βατικανού.
Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι το πιο λογικό είναι να μην έχει χαθεί τίποτε. Αποκρύφτηκαν τα πάντα, αλλά δεν χάθηκε τίποτε. Όπως λοιπόν αποκρύφτηκε η γνώση των Ελλήνων, έτσι αποκρύφτηκε και ο Τάφος του 'Άριστου' των Ελλήνων. 'Όνομα του Ρόδου' δεν υπήρχε μόνον για τη γνώση των Ελλήνων, αλλά και για τον Τάφο του Αλεξάνδρου. Τον Τάφο, που η Ρώμη πάντα έλεγχε απόλυτα. Ακόμα δηλαδή και αν για κάποιους αιώνες ο τάφος του Αλεξάνδρου βρισκόταν στη Νέα Ρώμη ή αλλιώς Κωνσταντινούπολη, μετά τις Σταυροφορίες επέστρεψε στη Ρώμη. Είτε από φόβο, μήπως το υπερπολύτιμο 'σκήνωμα' πέσει στα χέρια των βάρβαρων Σελτζούκων Τούρκων, οι οποίοι μπορεί να μην γνώριζαν πώς να χειριστούν το πιο λεπτό θέμα της αυτοκρατορίας, είτε για να 'σηματοδοτήσουν' την ανανέωση της παγκόσμιας κυριαρχίας της Ρώμης, το σκήνωμα του Αλεξάνδρου 'ξαναμεταφέρθηκε' στη Ρώμη, στην οποία βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Γιατί είμαστε τόσο βέβαιοι γι' αυτό; Γιατί δεν μπορεί να βρίσκεται κάπου αλλού. Γιατί δεν θα συμφωνούσαν οι ισχυροί αυτού του κόσμου να βρίσκεται κάπου αλλού. Δεν θα συμφωνούσαν οι Γερμανοί να έχουν το σύμβολο της Ρωμαιοκαθολικής Αυτοκρατορίας οι Βρετανοί ή οι Γάλλοι και το ίδιο θα συνέβαινε και για όλους τους πιθανούς και απίθανους συνδυασμούς. Για να μην 'μαλώνουν' μεταξύ τους τα 'γαλαζοαίματα' 'παιδιά', ο 'Πατέρας' θα παρέμενε υποχρεωτικά στον 'οίκο' Του. Η 'μητέρα' Ρώμη θα είχε τον δικό της νεκρό και τα 'παιδιά' τους δικούς τους. Η Ρώμη θα είχε τον Αλέξανδρο, οι Γερμανοί τον Καρλομάγνο, οι Γάλλοι τον Ναπολέοντα και οι Βρετανοί τον Ερρίκο τον Η'. Τα 'παιδιά', τα οποία ήθελαν να διαδεχθούν τον 'πατέρα' στο δικό του 'παιχνίδι', αλλά για δικό τους λογαριασμό. Η Ρώμη τους κανόνες αυτού του παιχνιδιού προστατεύει και γι' αυτόν τον λόγο έχει εξουσία ζωής και θανάτου απέναντι στον οποιονδήποτε το απειλεί .όποιος κι αν είναι αυτός.
Εδώ πρέπει να θυμηθούμε κι αυτό, το οποίο λέγαμε στην αρχή για το τι επιπλέον προκύπτει από τις ομοιότητες και τις διαφορές μεταξύ της περίπτωσης του Αλεξάνδρου και αυτής των Ρομανόφ. Όπως είπαμε, τα συμφέροντα της εξουσίας την υποχρέωναν καί στις δύο περιπτώσεις να διατηρήσει κρυφό τον επικίνδυνο Τάφο. Το πού βρίσκεται όμως αυτός ο μυστικός τάφος για την κάθε περίπτωση εξαρτάται από τη διαφορά που υπάρχει στα αισθήματα της κάθε εξουσίας. Αυτή είναι μια μεγάλη διαφορά και από τη διαφορά προκύπτουν επιπλέον συμπεράσματα.
Οι κομμουνιστές Σοβιετικοί δεν είχαν μόνον ζημιά από τον τάφο των Ρομανόφ, αλλά τον μισούσαν κιόλας. Γι' αυτόν τον λόγο όχι μόνον βάστηξαν κρυφό το τάφο, αλλά στην ουσία ατίμασαν τον Τσάρο, παραχώνοντάς τον στις λάσπες της κεντρικής Ρωσίας. Τον 'τιμωρούσαν' κιόλας, στερώντας του αυτό, το οποίο εκφράζει η ίδια η λέξη 'μνήμα'. Οι 'γαλαζοαίματοι' Ρωμαίοι είχαν επίσης ζημιά από έναν φανερό Τάφο του Αλεξάνδρου, αλλά -εν αντιθέσει προς τους Σοβιετικούς- όχι απλά δεν τον μισούσαν, αλλά οι ίδιοι τον λάτρευαν. Ναι μεν ήθελαν να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους από την απειλή του, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν να τον 'τιμωρήσουν'. Γι' αυτόν τον λόγο επέλεξαν να κάνουν κάτι ενδιάμεσο, το οποίο θα ικανοποιούσε όλες τις πλευρές και θα το γνώριζαν μόνον οι ίδιοι. Εφόσον είχαν τη δύναμη και την εξουσία, θα φρόντιζαν να τον έχουν κοντά τους. Εξουδετερωμένο μεν, αλλά μόνιμα κοντά τους.
Μυστικά θα τον τιμούσαν όπως του άξιζε και δημοσίως θα ισχυρίζονταν ότι δεν γνώριζαν τίποτε γι' αυτόν. Με αυτόν τον τρόπο θεωρούσαν ότι εκτελούσαν στο ακέραιο το καθήκον τους απέναντι στον Άριστο, γνωρίζοντας όμως ότι του στερούσαν την 'επαφή' με αυτούς, τους οποίους ο ίδιος αγαπούσε και ήταν οι απλοί άνθρωποι. Στην πραγματικότητα 'απήγαγαν' τον Αλέξανδρο, καθιστώντας τον έναν πραγματικά αιώνιο νεκρό 'Όμηρο'. Έναν αθάνατο 'Οδυσσέα', αποκλεισμένο σε κάποια μυστική και απρόσιτη 'Ωγυγία'. Επιπλέον, με αυτόν τον τρόπο θα κατάφερναν και θα έλεγχαν και την πρόσβαση των περίεργων ή των ερευνητών προς αυτόν. Γι' αυτόν τον λόγο από την αρχή επιμένουμε να λέμε ότι τα συμφέροντα της Ρώμης ήταν αυτά, τα οποία άλλαξαν απέναντι στον Αλέξανδρο και όχι τα αισθήματά της. Η Ρώμη ποτέ δεν έπαψε να λατρεύει τον Αλέξανδρο, ακόμα και στα χρόνια του χριστιανικού της φανατισμού, που για τους άλλους επέβαλε τις Ιερές Εξετάσεις.
Κατάλαβε ο αναγνώστης γιατί είπαμε εξ αρχής ότι ο Τάφος του Αλεξάνδρου 'φαίνεται' καθαρά με τα 'μάτια' του μυαλού; Γελάει η Ρώμη κάθε φορά που κάποια τίμια αλλά αφελής Σουλβατζή μπαίνει στις λάσπες, για ν' ανακαλύψει αυτό, το οποίο η Ρώμη δεν θα επέτρεπε ποτέ να μπει στις λάσπες. Γελάει η Ρώμη με τους αρχαιολόγους, οι οποίοι ψάχνουν ανάμεσα σε χώματα και μπάζα, για ν' ανακαλύψουν το 'Άγιο Δισκοπότηρο' της αυτοκρατορίας. Στην καλύτερη περίπτωση πέτρες και ξύλα ενός εγκαταλειμμένου κενοταφίου θα βρουν, εφόσον η ίδια η Ρώμη έχει αρπάξει προ πολλού το θεϊκό περιεχόμενό του.
Αρκεί να καταλάβει κάποιος τη σημασία αυτού του Τάφου για τη Ρώμη και θα καταλάβει πού βρίσκεται. Είναι μαθηματικά βέβαιον ότι ο Τάφος του Αλεξάνδρου βρίσκεται στην 'καρδιά' της Ρώμης. Είναι επίσης βέβαιον ότι ακόμα και σήμερα όλοι οι επίδοξοι 'Πλανητάρχες' φέρονται στον Αλέξανδρο με τον τρόπο που του αρμόζει. Με τον τρόπο που του φέρονταν οι προηγούμενοι αυτοκράτορες. Θεωρούμε δεδομένο ότι οι πανίσχυροι ηγέτες αυτού του κόσμου, οι οποίοι επισκέπτονται το Βατικανό, 'μυούνται' στα μυστικά της Ρώμης την επόμενη της ανάληψης των εξουσιών τους. Άνθρωποι όπως ο Καρλομάγνος, ο Ερρίκος ο Η', ο Ναπολέοντας και οι νεώτεροι όπως ο Τσόρτσιλ, ο Ρούσβελτ, ο Κλίντον ή ακόμα και ο μισόχαζος ο Μπους, είμαστε βέβαιοι ότι έχουν προσκυνήσει στον Τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ακόμα και ο Γκορμπατσόφ, όταν το 1991 δήλωνε τη διάλυση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας, στη Ρώμη πήγε για να το κάνει. Γιατί; Μήπως για να δηλώσει 'υποταγή' σ' αυτήν και για να 'προσκυνήσει' τον Πατέρα της;
Το να βρίσκεται αυτός το Τάφος μέσα στο ίδιο το Βατικανό, δεν πρέπει να μας φαίνεται παράξενο ούτε από τεχνικής πλευράς. Γνωρίζοντας τις πάγιες χριστιανικές πρακτικές, για να 'σβήνονται' ίχνη, είναι εύκολο να το εικάσουμε. Αποτελεί πάγια τακτική των χριστιανών να 'κρύβουν' τα σύμβολα των Ελλήνων κάτω από χριστιανικά μνημεία. Σβήνεις ίχνη, δημιουργώντας νέα ίχνη πάνω τους. Περπατάς πάνω σε πατημασιές, για να μην φαίνεται ποιος περπάτησε πρώτος σ' αυτές. Είναι η ίδια τακτική, που στους χώρους, όπου υπήρχαν διάσημοι αρχαιοελληνικοί ναοί, υψώνονταν χριστιανικές εκκλησίες. Μέχρι και στον Παρθενώνα είχαν χτίσει εκκλησία στο όνομα της Παναγίας. Οι χριστιανοί με αυτόν τον τρόπο όχι μόνον 'έκλεβαν' τους λατρευτικούς χώρους των Ελλήνων, αλλά και τους έλεγχαν, ώστε να μην επαναλειτουργήσουν ποτέ.
Αυτήν την πετυχημένη πρακτική πιστεύουμε ότι ακολούθησαν και στην περίπτωση του Αλεξάνδρου. Τον Τάφο του τον 'σκέπασαν' με τάφο. Τον πλέον διάσημο Τάφο της ανθρωπότητας τον 'σκέπασαν' με τον πλέον διάσημο τάφο του χριστιανισμού. Στην Κρυπτή του Αγίου Πέτρου βρίσκεται ο Τάφος του Αλεξάνδρου. Γιατί; Γιατί, εκτός όλων των άλλων, οι 'ποντίφικες' και αυτοκράτορες της Ρώμης κοντά σ' αυτόν τον Πατέρα θέλουν να θάβονται και να διατηρούν το μετά θάνατον 'προνόμιο' της αθανασίας τους. Οι πρώτοι των 'γαλαζοαίματων' θέλουν να θάβονται δίπλα στον Πρώτο 'Γαλαζοαίματο'. Οι φέροντες την 'πορφύρα' θέλουν να θάβονται δίπλα στον 'Πορφυρογέννητο'. Οι θνητοί αυτοκράτορες θέλουν να θάβονται δίπλα στον Αθάνατο Αυτοκράτορα.
Τώρα, το αν ο Τάφος του Αλεξάνδρου βρίσκεται μπροστά, πίσω η δίπλα από τον υποτιθέμενο τάφο του Πέτρου, αυτό δεν το γνωρίζουμε. Το πιο πιθανό είναι να μην υπάρχει καν τάφος του Πέτρου. Πιο πιθανό δηλαδή είναι να μην βρέθηκε ποτέ το πτώμα του ασήμαντου -όταν θανατώθηκε- Πέτρου, παρά να χάθηκε το πτώμα του Θεανθρώπου Αλεξάνδρου. Απλά πράγματα. Πιο πιθανό είναι να μην υπήρξε ποτέ κάτι από τα πιο χρήσιμα 'εργαλεία' της Ρώμης, παρά να χάθηκε ο πιο πολύτιμος θησαυρός της, που ήταν η σορός του Αλεξάνδρου.
Την επόμενη φορά, που κάποιος Έλληνας περιηγητής πάει στο Βατικανό και μπει στην Κρύπτη, ας σταθεί λίγο παραπάνω μπροστά σ' αυτήν. Ας κλείσει τα μάτια του .και μπορεί να 'δει' καλύτερα μερικά πράγματα. Ας κλείσει τα μάτια του .και ας την 'ψηλαφίσει' με το μυαλό του. Ας κλείσει τα μάτια του και ας γίνει ο ίδιος μια 'σχεδία' για να δραπετεύσει ο Οδυσσέας από τη μυστική και απομονωμένη Ωγυγία. Μόνον οι Έλληνες μπορούν να φέρουν 'πίσω' τον ταλαιπωρημένο Οδυσσέα. Τον Οδυσσέα, ο οποίος νίκησε σε όλους τους πολέμους και δεν μπόρεσε να γυρίσει ακόμα στην πατρίδα του, γιατί τον ερωτεύτηκε η μάγισσα της Ωγυγίας. Η μάγισσα της Ρώμης.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ
Δημιουργός της Θεωρίας του Υδροχόου






Pan Kon
"
read more

ΔΑΒΙΔ - ΓΟΛΙΑΘ: Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ


Άγνωστες λεπτομέρειες της βιβλικής μονομαχίας...



Η ιστορία, που πέρασε σε μένα από το Δημοτικό κιόλας είναι, ότι ο Δαβίδ είναι ο μικρός, φτωχός και αδικημένος, που όλοι οι μεγάλοι χρησιμοποιούν τη δύναμη τους για να τον τσακίσουν, αλλά αυτός αντιστέκεται και στο τέλος όχι μόνο αντεπεξέρχεται όλων των δυσκολιών χάρη στο αξιοθαύμαστο πείσμα και επιμονή του αλλά καταφέρνει και νικά τον ισχυρότερό του αντίπαλο στα ίσα και παλικαρίσια.



Φανταστείτε το μικρό του σχολείου που είναι και σπασίκλας, όπου κάθε μέρα τρώει το φτύσιμο και την ταπείνωση από τα τεκνά και μπόμπους της τάξης με τα γραμμωμένα κορμιά, τις πολλές γκόμενες, την ειρωνεία, την αμάθεια και τη βλακεία εμβολιασμένη...μέχρι και στο τελευταίο των κυττάρων τους. Στο τέλος ο Δαβίδ αηδιασμένος από τις προσβολές δίνει μια φάπα στον αρχιμπόμπο, γεγονός που εν μια νυκτί τον αναβιβάζει σε ήρωα της τάξης του. Αν η ιστορία ήταν όντως έτσι, εγώ σαν καλός Γκαστόνε Ντάκ θα έτρωγα το καπέλο μου χωρίς να χρειαστεί να παρέμβει ο Ντόναλντ.



Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι έτσι...



Οι γιδοσυνουσιαστές τσελιγκάδες με το ζηλότυπο θεό

Ο Δαβίδ δεν είναι ο αξιοθαύμαστος ήρως που μόνο με τα ψυχικά αποθέματα θάρρους τα βάζει και νικά τους δυνατότερους εχθρούς του. Από τότε που πήγαινα στις πρώτες τάξεις του σχολειού, ποτέ δεν κατάλαβα σε τι έφταιξε αυτός ο Αβιμέλεχ και ο άλλος ο Ναβουχοδονόσορας εκτός από το φτουσκουλικομερμηγκότρυπα όνομά του. Αυτοί ωραία και καλά καθόντουσαν στα βασίλειά τους, πιστεύανε στους πολλούς θεούς τους (δικαίωμά τους) και εν τέλει δεν ενοχλούσαν κανένα.



Μέχρι που μια ωραία πρωία βλέπουν στα σύνορά τους ένα μάτσο από ετερόκλητους γιδοσυνουσιαστές τσελιγκάδες, με τα περίεργα παρουσιαστικά, με μύτη που τσιμπάει ιπτάμενο μπιφτέκι σε 5 χιλιόμετρα υψόμετρο, την ύποπτη συμπεριφορά, τον έναν και μοναδικό "ζηλότυπο" μισογύνη θεό τους, τους τρελούς νόμους "εάν μαδήσει η κεφαλή τινός, φαλακρός εστί" και τις παράλογες απαιτήσεις "κάντε περιτομή ρε!". Ένας από αυτούς τους ερημίτες καραβόσκουρες, ήταν και ο Δαβίδ.



Κάποιοι (π.χ Σηχέμ) υπακούοντας στα κελεύσματα της ανατολίτικης φιλοξενίας όχι μόνο δέχονταν τους περίεργους αυτούς επισκέπτες, αλλά υιοθετούσαν και τους ηθικούς τους κανόνες που εκτός από τα ...πουλιά τους είχαν ως αποτέλεσμα να χάσουν και τη ζωή τους.



Οι περισσότεροι φυσικό ήταν να τους πουν πολύ ευγενικά "να πάνε να απαυτωθούν", ακόμα και έτσι όμως αυτό δεν έγινε προτού πραγματοποιηθεί κάποια κουμπαριά, η οποία στο τέλος στράβωνε γιατί ο κάθε γιδοβοσκός προφήταρος όπως ο Αβράμης ο μαστροπός πρώτα πουλούσε την γυναίκα - αδερφή του στον εκάστοτε "ειδωλολάτρη" βασιλιά και μετά το έπαιζε μαινόμενος ταύρος εν υαλοπωλείο "ακούς εκεί να μου φάει τη γυναίκα, που εγώ πρώτος του την πάσαρα"...



Στη συνέχεια οι γιδοβοσκοί όταν "ηυξήθη το σπέρμα τους" δεν περίμεναν να κάνουν κουμπαριές, αλλά πήγαιναν ορθά κοφτά στα γειτονικά τους έθνη και τους ζητούσαν να αυτοκτονήσουν για να μην κουράζονται οι ίδιοι να σφάζουν. Έτσι σε κάποια υποτίθεται μάχη οι κακοί Φιλισταίοι, πήγαν να αντιμετωπίσουν τους καλούς ποιμένες. Οι μεν Φιλισταίοι ήταν σε άμυνα, γιατί ο καλός θεός των βουκόλων είχε υποσχεθεί στους καλούς ποιμένες, ότι θα τους χάριζε τη γη των πρώτων, αφού τους σκότωνε πρώτα για χάρη τους. Οι καλοί βοσκοί πήγαν να πάρουν τη κληρονομιά, αλλά οι Φιλισταίοι βρίσκονταν ακόμη ζωντανοί στη θέση τους, οι αθεόφοβοι!

Ο deputy cheligas

Εκείνη την εποχή ο Δαβίδ ήταν βοηθός τσέλιγκα (deputy cheligas) σε κάποια στρούγκα. Ήταν τάπας σε τέτοιο σημείο όπου ο Νίκος Ρίζος μπροστά του ήτανε όντως "ο Γίγας της Κυψέλης". Έπρεπε ν’ ανέβει σε ειδικό σκαμνάκι για να τον χώσει σε καμιά προβατίνα όπως συνήθιζαν και οι προγόνοι του. Όμως από μικρός είχε ειδικευτεί στο νινζούτσου και τις άλλες επιστήμες, τις οποίες έκλεψε αυτός ο ελληναράς ο Θησέψ, τάχα μου με τα σανδάλια και το σπαθί του πατέρα του κάτω από την πέτρα που δε μπορούσε κανείς να σηκώσει. Αυτά όμως είναι μύθοι, όχι σαν τα εβραϊκά μιτάτα που είναι όλα αυθεντικά και γνήσια. Είναι γνήσια γιατί ο ίδιος ο Γιαχβέ τα υπαγόρεψε αυτοπροσώπως στον Μωσέ τον Α’ αλλά και στον Μωσέ Νταγιάν λίγο αργότερα.



Στη μάχη εκείνοι οι κακοί Φιλισταίοι ήταν το φαβορί. Ήταν περισσότεροι, καλύτερα εξοπλισμένοι και καλύτερα εκπαιδευμένοι. Οι προβατομπήχτες όμως, μόνο αμάχους ξέρανε να σφάζουνε... πως να αντιμετωπίσουν ολόκληρο στρατό; Για καλή τους τύχη οι κακοί Φιλισταίοι είχαν μια πολύ “σατανική ιδέα”.... αντί να γίνει μάχη και σκοτωθούν χιλιάδες κόσμος γιατί να μη τα βρούνε πολιτισμένα με μια μονομαχία; Ο καλύτερος των Φιλισταίων με τον καλύτερο των ποιμένων. Ο νικητής της μονομαχίας θα κέρδιζε και τη μάχη. Βρε τι κακοί αυτοί οι Φιλισταίοι ... αιμοδιψείς... αιμοσταγείς και αιμοβόροι... έτσι βρήκαν τον αρχι-κακό -Γολιάθ τον λέγανε- που ήταν ένας πραγματικός γίγαντας.



Οι βουκόλοι κλάσανε μέντες. Ποιον θα βρουν να τα βάλει μαζί του; Στους δηλητηριασμένους (ή ακρωτηριασμένους λόγω περιτομής) αμάχους ήταν οι τσάμπα μάγκες αλλά εδώ τι γίνεται; Και ο καλός ένας και μοναδικός Θεός τους δεν ήταν πλέον εκεί για να τους βοηθήσει στέλνοντας αγγέλους να σφάζουν παιδάκια, όπως στην Αίγυπτο. Ήταν απασχολημένος. Ήταν με τους Αγγέλους αλλά γαμώτο τον γαργαλούσαν τα φτερά. Γι’ αυτό μετά τα κόψανε και ένας τύπος τα πούλαγε στην Ομόνοια, σημερινή πρωτεύουσα της Αλβανίας.

Τότε θυμηθήκανε τον 1 και 10 με τα χέρια στην ανάταση. Ήτανε ο μόνος που ήξερε καράτε-βαράτε. Του είπανε για ιδανικά, του είπανε για πατρίδα, του είπανε για τον λαό... τίποτα. Σιγά μη πήγαινε το μινγκ να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Τελικά ο Σαούλ, ο βασιλιάς των εκδορέων, του έταξε λαγούς με πετραχήλια, μέχρι και την κόρη του τη μονάκριβη, που αν και παρθένα από πίσω μπαίναν τρένα, ήταν αξιοζήλευτο κομμάτι. Βέβαια, αυτή μόλις τον αντίκρυσε, προσευχήθη ταπεινά : “Βάρδα Γιαχβέ μου μην κερδίσει ο στούμπος. Μωρέ, τι μούρη είναι αυτή; Ο Φρέντι Κρούγκερ στο «Δρόμο με τις Λεύκες» φαντάζει σταρ του Χόλιγουντ μπροστά του. Έτσι και ο σκύλος μου είχε τέτοια φάτσα, θα του ξύριζα τον πισινό και θα τον μάθαινα να περπατάει ανάποδα.”

Mωρή Εσθήρ, ζουμπηχτά το γάλα!

Μόλις άκουσε το θόρυβο γκλιν γκλιν από τα γκαφρά να πέφτουν και είδε και την καραγκομενάρα με τα εφτά πέπλα ο νάνος δέχθηκε. Όχι πνευματοκρατία, ιδανικά και αηδίες. Πήγανε να του φορέσουν και πανοπλία αλλά που να περπατήσει η μισοριξιά. "Άσε δεν μου κάνουν αυτά". Και έτσι πήρε την γκλίτσα, τον ποιμενικό σάκο του, τη σφεντόνα που κυνηγούσε τα τσιμπογιαννάκια και μερικές πέτρες. Εν τω μεταξύ, ο κακός Γολιάθ περίμενε για μέρες... Είχαν φτάσει τα μούσια του ως τα γόνατα. Περίμενε κάτω από τον καυτό ήλιο να δει κάποιον στα μέτρα του. Μάταια...

Βέβαια το στούμπο τον πηγαίνανε σπρώχνοντας, ώσπου τελικά με πολλά ανταλλάγματα τελικά δέχτηκε να βγει στο χώρο της μονομαχίας. Το κείμενο αναφέρει, ότι ο Γολιάθ τον αντιλαμβάνεται, λέει και τα γνωστά λόγια, που λένε όλοι οι κακοί σαν να είναι σενάριο από ταινία του Χόλιγουντ “χα χα θα σε κάνω μια χαψιά νανάκι κλπ”, και του επιτίθεται με το σπαθί του. Ο Δαβίδ κάτι λέει σαν προσευχή για τον ένα και μοναδικό θεό του σε στυλ “Πίκατσου διαλέγω εσένα”, “Ούγκα ούγκα μεσ’ τη στρούγκα”, “Μωρή Εσθήρ, ζουμπηχτά το γάλα”, “O Ήλιος καίει για μας τους γκέυ” κ.λπ., βγάζει τη σφεντόνα σημαδεύει τον Γολιάθ και τον πετυχαίνει στο δόξα πατρί, νταν, με μια κοτρόνα και τον αφήνει αναίσθητο, κοινώς σέκο. Στη συνέχεια αρπάζει (δανείζεται επ’ αόριστον) το σπαθί του Γολιάθ και τον σκοτώνει. Τώρα πως το σήκωσε κοτζάμ σπαθάρα, είναι θέμα αεροδυναμικής, κβαντομηχανικής, πυρηνικής φυσικής κ.λπ.. Το μελετάνε ακόμα οι επιστήμονες.



Σύμφωνα με το πρακτικό της μονομαχίας, οι κακοί Φιλισταίοι έπρεπε να υποχωρήσουν ηττημένοι μεν, αλλά ζωντανοί δε από το πεδίον της μάχης, αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβη αφού οι προβατοσυνουσιαστές Χαλδαίοι καραβοσκοί με σύνθημα “Μετά την Χαναάν, το Αιγάλεω” (αμ δε!), πήραν τα πάνω τους και επιτέθηκαν στους εμβρόντητους Φιλισταίους, οι οποίοι δεν παρουσίασαν καμμία αντίσταση και κατεσφάγησαν.



«Η μικρά Ελλάς, ωσάν το Δαβίδ...»

Προσωπικά, πολύ αμφιβάλλω αν ο Γολιάθ είχε πραγματικά το χρόνο να δει τον Δαβίδ. Πισώπλατα και εντελώς στα μουλωχτά ο κοντοστούπης έριξε τη μοιραία πέτρα που βρήκε τον Γολιάθ στο μέτωπο και ταυτόχρονα, οι ερημίτες καμηλιέρηδες έκαναν το ντου στους ανυποψίαστους Φιλισταίους. Αλλά και αν δεχτούμε, ότι το βιβλικό κείμενο είναι 100% ακριβές, αυτή η μονομαχία αλά εβραϊκά ούτε είχε κανένα στοιχείο ηρωισμού από μέρους του Δαβίδ, ούτε ήταν καν μονομαχία. Ο μικρούλης Δαβίδ, δεν ήταν ο αδικημένος, αλλά ο αδικητής πειναλέος, λιμασμένος, αγροίκος, που σαν το όρνιο ρημάζει την ιδιοκτησία των έκπληκτων νομιμοφρόνων κατόχων της, δίχως αυτοί να μπορούν να αντιδράσουν παρά το γεγονός ότι και δίκαιο έχουν και περισσότεροι είναι.



Όταν ακούω π.χ. αυτό το "η μικρά πλην έντιμος Ελλάς ωσάν τον Δαβίδ κατανίκησε τον Γολιάθ (Ιταλία)". Με πιάνουν τα διαόλια μου. Αναλογικά μεν εμείς ήμασταν σε μειονεκτική θέση, αλλά πολεμήσαμε τους Ιταλούς σώμα με σώμα και όχι βάζοντας νταήδες τα αμερικανάκια για να "καθαρίσουν για πάρτη μας". Όχι μόνο αυτό αλλά εμείς κάναμε πλάτες στους Άγγλους τότε, και όχι οι Άγγλοι σε μας.



Η ιστορία αδίκησε το Γολιάθ και το λαό του. Παρά το γεγονός, ότι ακόμα και στο βιβλικό κείμενο δε φαίνεται να έχουν κάνει κάτι μεμπτό. Το βιβλικό κείμενο όμως συνέχεια επαναλαμβάνει ότι ήταν "ασεβείς έναντι του Κυρίου". Τώρα το τι θέλει να πει «το εκδορέο ποιητή» με αυτό, αφήνω σε εσάς να κρίνετε.

Στο παράδειγμα του σχολείου λοιπόν, φανταστείτε τον Δαβίδ σαν αυτόν τον τσιχλαρίδα, χαφιεδάκο του δασκάλου ή του Διευθυντή που περνάει τα μαθήματα στη λούφα από τα σκονάκια, που είναι κολλητός με τον αρχιμπόμπο και τον καθοδηγεί στο ποιο πρωτάκι θα δείρει. Είναι αυτός που όλοι μισούν και αγνοούν και αυτός επιμένει να τους τσιγκλάει περιπαίζοντας και κοροϊδεύοντας τους, αφού ξέρει ότι έχει “προστασία”. Και όταν έρθει η στιγμή που κάποιος θα αντιδράσει, αυτός θα κρυφτεί κάτω από τα σκέλια του αρχιμπόμπου της τάξης, ή θα πάει στο Λυκειάρχη να τον καταδώσει "ουάααα! αυτό το παλιόπαιδο με χτύπησε".





Σαρκαστής ο Αρχαιοέλλην.....................................................http://www.greatlie.com.
"
read more

Σαν σήμερα


326: Η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Ελένη, ανακαλύπτει στην Ιερουσαλήμ τον Σταυρό του μαρτυρίου.

1814: Ιδρύεται στην Οδησσό, την ημέρα της Ύψωσης του Σταυρού, απ' τους Νικόλαο Σκουφά, Εμμανουήλ Ξάνθο και Αθανάσιο Τσακάλωφ, η «Φιλική Εταιρία».

1922: Μετά την επικράτηση της Επανάστασης, η οποία ξεκίνησε από τη Χίο και τη Μυτιλήνη με αρχηγό τον συνταγματάρχη Νικόλαο Πλαστήρα, παραιτούνται ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και η κυβέρνηση Τριανταφυλλάκου. Νέος βασιλιάς ορκίζεται ο Γεώργιου Β'. Εξέγερση στην Αθήνα υπό τον Θεόδωρο Πάγκαλο. Συλλαμβάνονται εκατοντάδες «κωνσταντινικοί».

1935: Η ελληνική κυβέρνηση ανακοινώνει την απόφασή της για επέκταση του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου μέχρι την Κηφισιά.

1993: Υπογράφεται η ιστορική συμφωνία μεταξύ Ισραήλ και PLO, κατά την οποία παραχωρείται μερική αυτονομία στους Παλαιστίνιους στη Λωρίδα της Γάζας και στην Ιεριχώ.

Γεννησεις
1849: Ιβάν Παβλόφ, ψυχολόγος - ερευνητής, ο οποίος έγινε διάσημος κάνοντας πειράματα με το σκυλί του, το περίφημο «Πείραμα του Παβλόφ».

1956: Κωνσταντίνος Α. Καραμανλής, πρωθυπουργός.

Θανατοι
1927: Ισιδόρα Ντάνκαν, αμερικανίδα χορεύτρια, μία από τις πρωτοπόρες του φεμινιστικού κινήματος.

1960: Μ. Καραγάτσης, φιλολογικό ψευδώνυμο του Δημήτρη Ροδόπουλου, συγγραφέας. («Γιούγκερμαν», «Συνταγματάρχης Λιάπκιν»)

2001: Στέλιος Καζαντζίδης, τραγουδιστής και μουσικοσυνθέτης.
"
read more

Πλοίο "Κουρτουλούς" : Η Τουρκική Βοήθεια προς του Ελληνες.1941


Την περίοδο της Κατοχής

της Ελλάδας απο τους Γερμανούς στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο τμήματα του τουρκικού λαού έδειξαν αλληλεγγύη προς τον δοκιμαζόμενο από την πείνα ελληνικό λαό. Η εκστρατεία ....

....που αφύπνισε το πνεύμα αλληλεγγύης του τουρκικού λαού ξεκίνησε από την εφημερίδα «Τζουμχουριέτ».

Παράλληλα είχε αρχίσει και η προβολή αιτημάτων για βοήθεια σε τρόφιμα από διάφορες ελληνικές οργανώσεις προς τις αντίστοιχες τουρκικές. Η πρώτη εκδήλωση βοήθειας προήλθε από τους τούρκους δημοσιογράφους προς τους έλληνες συναδέλφους τους.

Βέβαια η τουρκική βοήθεια δεν μπορούσε να είναι μεγάλη, γιατί και ο τουρκικός λαός αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

Η ΒΟΗΘΕΙΑ

Στις 15 Δεκεμβρίου 1941, κι ενώ ο ελληνικός λαός γνωρίζει το μαρτύριο της πείνας, λόγω της καταλήστευσης των ειδών διατροφής από τις αρχές κατοχής, καταφθάνει στο λιμάνι του Πειραιά το φορτηγό πλοίο «Κουρτουλούς» ( Απελευθέρωση ),το οποίο ειχε ενοικιαστεί απο την Τουρκική «Ερυθρά Ημισελήνο» μεταφέροντας βοήθεια στον Ελληνικό λαό, κυρίως σε τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης.Οι Βρετανοί, αν και αρχικά δεν ήταν πρόθυμοι να άρουν τον ναυτικό αποκλεισμό της χώρας, τελικά επέτρεψαν την μεταφορά τροφίμων από την Κωνσταντινούπολη στον Πειραιά. Το πρώτο ταξίδι του Κουρτουλούς, που έφερε στις δύο πλευρές του τα σύμβολα της Ερυθράς Ημισελήνου, ξεκίνησε στις 6 Οκτωβρίου του 1941.

Το μικρό τουρκικό πλοίο μετέφερε όλο το χειμώνα του 1941-42 διάφορα φορτία στην Ελλάδα. Το «Κουρτουλούς», σύμφωνα με τον ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, ήταν το χειμώνα του '41 η μοναδική αχτίδα φωτός για τους δυστυχισμένους στην Ελλάδα.

Η τουρκική κυβέρνηση είχε επιτρέψει να εξαχθούν στην Ελλάδα 50.000 τόνοι τροφίμων, όμως τελικά έφτασαν μόνο 17.500 τόνοι.

Η ΔΙΑΚΟΠΗ

Τον Iανουαριο του 1941 το τουρκικό υπουργικό συμβούλιο απαγόρευσε την περαιτέρω μεταφορά τροφίμων στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα να περιέλθουν στο τουρκικό κράτος σημαντικές ποσότητες σιταριού που είχαν συγκεντρωθεί στις αποθήκες της τουρκικής Ερυθράς Ημισελήνου και στο λιμάνι του Γαλατά.

Η ΒΥΘΙΣΗ ΤΟΥ 'ΚΟΥΡΤΟΥΛΟΥΣ'

Στις 20 Φεβρουαρίου του 1942, λόγω ισχυρής καταιγίδας στη θάλασσα του Μαρμαρά, έπεσε στα βράχια και βυθίστηκε. Και τα τριαντατέσσερα μέλη του πληρώματος σώθηκαν. Η περιοχή όπου βυθίστηκε το τουρκικό πλοίο ονομάστηκε Κουρτουλούς Μπουρνού(Ακρωτήριο Κουρτουλούς). Η ανθρωπιστική βοήθεια από την Τουρκία στην Ελλάδα συνεχίστηκε με άλλα πλοία μέχρι το 1946.

Ο ΕΝΤΟΠΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΙΟΥ

Το ναυάγιο του τουρκικού ατμόπλοιου εντοπίστηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ενός ντοκιμαντέρ σχετικά με την ιστορία του Κουρτουλούς, από τον ερευνητή Σελτσούκ Κολάι και την ομάδα του. Οι δύτες έβγαλαν ένα κομμάτι ξύλο από το καράβι το οποίο αφού κόπηκε σε δύο κομμάτια, μετατράπηκε σε αναμνηστικές πλακέτες που δόθηκαν στον Έλληνα πρέσβη κ. Γεννηματά και στο ΓΓ του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας κ Αλπογκάν,οι οποίοι με τη σειρά τους τις έδωσαν στα ναυτικά μουσεία των δύο χωρών.






"
read more

Προς τι οι ομοιότητες της Πύρρας και του Δευκαλίωνα με την Εύα και τον Αδάμ;






Αριστερά: Ο Καθηγητής Ι . Κακριδής επισημαίνει: Μόνο ο Δευκαλίων και η Πύρρα σώθηκαν από τον κατακλυσμό που έστειλε ο Δίας να αφανίσει το χάλκινο γένος των ανθρώπων για τις άνομες πράξεις του. Στην εικόνα εδώ, πλάι στους σιδηρουργούς Κύκλωπες, που συνεχίζουν τη βαριά δουλειά στο εργαστήρι τους, οι δημιουργοί του νέου γένους, ο Δευκαλίων και η Πύρρα, ανακαλούν στη μνήμη μας εικόνες των Πρωτοπλάστων: η στάση και η θέση τών χεριών της Πύρρας θυμίζουν την Εύα, και το δέντρο όπου κοιτάζει ο Δευκαλίων, το δέντρο της γνώσεως. (Σαρκοφάγος. Γύρω στο 270 μ.Χ. Ρώμη, Museo Capitolino). (Βλέπε: «Ελληνική Μυθολογία», Τόμος 2 «Οι θεοί», σελ. 61, Εκδοτική Αθηνών). Δεξιά: Ο Αδάμ και η Εύα, οι οποίοι προσπαθούν να κρύψουν την γύμνια τους. «... και διηνοίχθησαν οι οφθαλμοί των δύο, και έγνωσαν ότι γυμνοί ήσαν, και έρραψαν φύλλα συκής και εποίησαν εαυτοίς περιζώματα.» (Γεν. 3,7)


Η συνέχεια των αποκαλυπτικών μας άρθρων για τις ομοιότητες Ελληνισμού και Χριστιανισμού (και κατ’ επέκταση της Ορθοδοξίας), που αποδεικνύουν την προλείανση του εδάφους για την υιοθέτηση της νέας πίστης των Ελλήνων!.. Ας δούμε σήμερα τις ομοιότητες της Πύρρας και του Δευκαλίωνα με την Εύα και τον Αδάμ, αλλά και των κατακλυσμών, που αναφέρουν η Βίβλος και η Ελληνική Μυθολογία!...


ΕΙΝΑΙ γνωστό, όπως

γράφουμε και μέσα στο βιβλίο μας «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός», τόσο η Ελληνική Μυθολογία, όσο και η Αγία Γραφή (Γένεσις), έχουν στοιχεία τα οποία ομοιάζουν πάρα πολύ μεταξύ τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Πύρρα με τον Δευκαλίωνα και η Εύα με τον Αδάμ, που τους βλέπουμε σε αρχαίες παραστάσεις να απεικονίζονται σε παρόμοιες σκηνές.


Για τον Δευκαλίωνα με την Πύρρα αξίζει να σημειώσουμε ορισμένα μυθολογικά στοιχεία:


Ο Δευκαλίωνας ήταν ήρωας της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, γιος του Προμηθέα και της Πανδώρας. Στις μέρες του έγινε ένας μεγάλος κατακλυσμός, που τον προκάλεσε ο Δίας για να τιμωρήσει τους Τιτάνες που είχαν επαναστατήσει εναντίον του.


Ο Δευκαλίωνας πληροφορήθηκε από τον πατέρα του το τι θα συνέβαινε και αφού κατασκεύασε ένα πλοίο, ανέβηκε σ' αυτό με τη γυναίκα του την Πύρρα και έζησαν κλεισμένοι εκεί σ' όλη τη διάρκεια του κατακλυσμού.


Τα νερά έφθασαν μέχρι τις πιο ψηλές κορφές των βουνών, όλα καταστράφηκαν και όλοι οι άνθρωποι πνίγηκαν.


Όταν τα νερά άρχισαν να τραβιούνται, το πλοίο του Δευκαλίωνα άραξε πάνω στην κορφή του Παρνασσού και οι δυο επιβάτες του, μόλις κατέβηκαν στη ξηρά, θυσίασαν στους θεούς για να τους ευχαριστήσουν για τη σωτηρία τους.


Ο Δίας συγκινήθηκε από τη θεοσέβειά τους και έστειλε σ' αυτούς τον Ερμή, ζητώντας τους να εκφράσουν όποια επιθυμία τους ήθελαν, για να την εκπληρώσει.


Το ζευγάρι ζήτησε από το Δία, να στείλει στη γη ανθρώπους για να την κατοικήσουν ξανά και ο πατέρας των θεών τους συμβούλευσε να μαζεύουν πέτρες και να προχωρούν ρίχνοντάς τες πίσω τους. Τα λιθάρια πέφτοντας στη γη μεταμορφώνονταν σε ανθρώπους που γέμισαν έτσι την ερημωμένη γη.


Η παράδοση αυτή του Δευκαλίωνα, που μοιάζει καταπληκτικά με το γεγονός που διηγείται η Παλιά Διαθήκη και που συνέβη στο Νώε, αποτελεί μια μακρινή ανάμνηση κάποιας σπουδαίας γεωλογικής μεταβολής που έγινε στους προϊστορικούς χρόνους και επέζησε στη μνήμη των ανθρώπων σαν μύθος.


Στον περίβολο του ναού του Ολύμπιου Δία στην Αθήνα υπήρχε στα αρχαία χρόνια, όπως αναφέρει ο Παυσανίας, ένας τάφος, όπου σύμφωνα με την παράδοση ήταν θαμμένος ο Δευκαλίωνας, ο πρώτος άνθρωπος που έζησε στην Ελλάδα μετά τον κατακλυσμό.


Ο κατακλυσμός του Νώε


Μεγάλη πλημμύρα που οφείλεται σε καταιγίδα μεγάλης διάρκειας και έντασης. Κατά τη διάρκεια ενός κατακλυσμού προκαλούνται μεγάλες καταστροφές στις καλλιέργειες και μερικές φορές θρηνούμε και θύματα. Η πιο συνηθισμένη εποχή, κατά την οποία εκδηλώνονται φαινόμενα αυτού του είδους, είναι η μεταξύ άνοιξης και καλοκαιριού. Πολλές φορές συνοδεύονται κι από χαλάζι.


Ο μεγαλύτερος έως σήμερα κατακλυσμός που αναφέρεται και σε ιστορικά συγγράμματα είναι ο Κατακλυσμός του Νώε. Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη ο Θεός, βλέποντας την ηθική κατάπτωση στην οποία είχε πέσει το ανθρώπινο γένος και θέλοντας να επιβάλλει τη θεία δικαιοσύνη του, αποφάσισε να καταστρέψει τους ανθρώπους και την ανηθικότητά τους, στέλνοντάς τους την συμφορά ενός κατακλυσμού. Ανάμεσα στους ανθρώπους διάλεξε το Νώε που διακρίνονταν για τα χρηστό του ήθη, για να του αναθέσει το δύσκολο έργο της διάσωσης όλων των ζωικών ειδών με σκοπό, τον μετά την καταστροφή πολλαπλασιασμό τους. Πράγματι ο Νώε, μετά από θεϊκή εντολή, κατασκεύασε την κιβωτό (ξύλινο πλοίο σχήματος μαούνας που είχε 300 πήχες μήκος και 50 πλάτος) μέσα στην οποία έβαλε, εκτός από την οικογένειά του και ένα ζευγάρι από κάθε είδος ζώου, πτηνού και ερπετού, που υπήρχαν την εποχή αυτή. Αξιοθαύμαστο είναι ότι και τα άγρια θηρία ακόμη έδειξαν φιλικές διαθέσεις ακολουθώντας έτσι τη θεία θέληση. Μόλις τελείωσε η επιβίβαση άρχισε η καταιγίδα, που κράτησε 150 ημέρες. Τα πάντα καλύφθηκαν από το νερό. Μετά το τέλος της καταιγίδας η κιβωτός κάθισε στην κορυφή του όρους Αραράτ. Αφού περίμενε να αποτραβηχτούν για τα καλά τα νερά, ο Νώε άνοιξε την κιβωτό και το πρώτο πράγμα το οποίο έκανε, πατώντας στη γη, ήταν να ανάψει φωτιά για να προσφέρει θυσία στο Θεό ευχαριστώντας τον για τη σωτηρία τους.


Το γεγονός αυτό φαίνεται ότι είναι πραγματικό, δεδομένου ότι και στις μυθολογίες των άλλων λαών αναφέρεται, προσαρμοσμένο βέβαια στις παραδόσεις και στα έθιμα κάθε λαού, (βλέπε παραπάνω Δευκαλίωνας, αλιευμένο μέσα από το Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό της Ματζέντα).


Τι λέει ο Ι. Κακριδής


Ο μεγάλος πανεπιστημιακός δάσκαλος Ι. Κακριδής, παρατηρώντας μια σαρκοφάγο του 270 μ.Χ., που δείχνει τον Δευκαλίωνα με την


«Μόνο ο Δευκαλίων και η Πύρρα σώθηκαν από τον κατακλυσμό που έστειλε ο Δίας να αφανίσει το χάλκινο γένος των ανθρώπων για τις άνομες πράξεις του. Στην εικόνα εδώ, πλάι στους σιδηρουργούς Κύκλωπες, που συνεχίζουν τη βαριά δουλειά στο εργαστήρι τους, οι δημιουργοί του νέου γένους, ο Δευκαλίων και η Πύρρα, ανακαλούν στη μνήμη μας εικόνες των Πρωτοπλάστων: η στάση και η θέση τών χεριών της Πύρρας θυμίζουν την Εύα, και το δέντρο όπου κοιτάζει ο Δευκαλίων, το δέντρο της γνώσεως.» ). (Βλέπε: «Ελληνική Μυθολογία», Τόμος 2: «Οι θεοί», σελ. 61, Εκδοτική Αθηνών).

"
read more

Το θάυμα του Γεροντος Ιωσήφ















Μία απλή βιοϊατρική παρουσίαση του πρώτου θαύματος του Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινού, που χαμογέλασε 45 λεπτά μετά τον θάνατό του.















Από την στιγμή του θανάτου, σταματάνε να λειτουργούν όλα τα όργανα: η καρδιά, ο εγκέφαλος, οι πνεύμονες, οι μυς κ.τ.λ. Όσον αφορά τους μυς, είναι γνωστό, ότι όταν κάποιος πεθάνει, γίνονται άκαμπτοι, δηλαδή δεν μπορούν πια να κινηθούν (μυϊκή ακαμψία). Γι' αυτόν τον λόγο, από την στιγμή του θανάτου και μετά, όσο και να προσπαθήσει κάποιος, είναι πολύ δύσκολο να κινήσει (με φυσιολογικό τρόπο), π.χ. τα χέρια ή άλλα μέλη του σώματος ενός νεκρού.
Αυτό ακριβώς συνέβει και με τον Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό: όταν πέθανε, το στόμα του ήταν ανοικτό. Όσο και να προσπάθησαν οι μοναχοί, δεν μπόρεσαν να το κλείσουν (
αυτό αποδεικνύεται από τις σχετικές φωτογραφίες). Αιτία (από βιοϊατρικής απόψεως) είναι η προαναφερθείσα μυϊκή ακαμψία.
Ο ζωντανός άνθρωπος μπορεί να χαμογελάσει, επειδή κινούνται οι μυς του προσώπου του. Δεν μπορεί όμως κάποιος, λόγω της μυϊκής ακαμψίας, να

φέρει τους μυς του προσώπου ενός νεκρού σε τέτοια θέση, ώστε ο νεκρός να είναι χαμογελαστός. Όταν είναι αδύνατον να κλείσει κάποιος το στόμα ενός νεκρού (ακόμη και αν το δέσει), είναι πολύ περισσότερο αδιανόητο να τον κάνει να χαμογελάσει.
Με βάση τα σημερινά επιστημονικά δεδομένα, δεν μπορεί κάποιος, οποιονδήποτε μέσο και να χρησιμοποιήσει, να κάνει έναν νεκρό να χαμογελάσει. Εξ άλλου, αν υπήρχε αυτή η δυνατότητα (δηλαδή να κάνει κάποιος με τεχνητό τρόπο τους νεκρούς να χαμογελούν), θα είχε εφαρμοστεί εδώ και πολύ καιρό.

Αυτό ακριβώς είναι και το μεγάλο μεγάλο θαύμα που συνέβει με τον Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό.
Όχι μόνο έκλεισε το στόμα του, αλλά και χαμογέλασε.Ακόμη πιό εντυπωσιακό είναι το γεγονός, ότι αυτό το χαμόγελο καταγράφηκε (φωτογραφήθηκε) 45 λεπτά μετά τον θάνατό του. Έκπληξη προκαλεί επίσης το γεγονός, ότι ο Γέροντας Εφραίμ επέμενε να φανερώσουν οι μοναχοί το πρόσωπο του Γέροντα Ιωσήφ. Μήπως είχε πληροφορία από τον Θεό;
Πριν δύο περίπου χρόνια, είχα την ευλογία να συναντήσω το αείμνηστο Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό. Είχε τότε το ίδιο ακριβώς χαμόγελο, που είχε και μετά τον θάνατό του: το χαμόγελο που έρχεται από την αιωνιότητα.





Θάνατε, που είναι το κεντρί σου;






Η σύγχρονη επιστήμη, δεν έχει τα μέσα να αναλύσει το χαμόγελο που έρχεται από την αιωνιότητα. Χρησιμοποιώντας τα ανθρώπινα μέσα, μπορεί απλά να το καταγράψει, να το φωτογραφήσει.
Η Θεία Χάρη και τα θαύματα δεν μπορούν να ερευνηθούν επιστημονικά,
αλλά να βιωθούν.






Αιωνία σου η μνήμη Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινέ. Πρέσβευε υπέρ ημών.
Ένας μακρόχρονος προσκυνητής του Αγίου Όρους (30 χρόνια)
(VatopaidiFriend: γνωστός ερευνητής αθλητιατρικής στην Γερμανία)






















"
read more

O μουσικός κώδικας του Πλάτωνα!













Στο δαιδαλώδες «σπήλαιο» των ιδεών του Πλάτωνα εισχώρησε Βρετανός ερευνητής, που κατάφερε να σπάσει ένα μυστικό μαθηματικό και μουσικό κώδικα, ο οποίος φαίνεται ότι κρυβόταν στα έργα του αρχαίου Ελληνα φιλοσόφου. «Ηταν σαν να ανοίγαμε έναν τάφο και να εντοπίζαμε μέσα του καινούργια έργα του Πλάτωνα», λέει ο δρ Τζέι Κένεντι, ιστορικός της Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ.

Η ύπαρξη κρυμμένων μηνυμάτων στα πλατωνικά κείμενα είχε συζητηθεί αρκετές φορές στους επιστημονικούς κύκλους, έλειπε όμως μία συγκροτημένη θεωρία που να αποδεικνύει την ύπαρξή τους. Ο Βρετανός επιστήμονας, τα συμπεράσματα του οποίου δημοσιεύτηκαν στην αμερικανική επιθεώρηση «Apeiron», αποκαλύπτει ότι ο Πλάτωνας χρησιμοποίησε μια διάταξη συμβόλων, εμπνευσμένη από τη θεωρία του Πυθαγόρα, για να δώσει στα έργα του μουσική δομή. Τον 6ο αιώνα π.Χ. ο Πυθαγόρας είχε διακηρύξει ότι οι ουράνιες σφαίρες παράγουν μια μουσική που δε γίνεται αντιληπτή με την ακοή.

Ο Δρ Kennedy πέρασε πέντε χρόνια μελετώντας όσα γράφει ο Πλάτωνας και διαπίστωσε ότι στην γνωστή του εργασία “Πολιτεία” τοποθέτησε ομάδες λέξεων που σχετίζονται με τη μουσική μετά από κάθε δωδέκατο του κειμένου – σε ένα δωδέκατο, δύο δωδέκατα, κ.λπ. Αυτή η τακτική προτύπου εκπροσώπησε την δώδεκα νότες της ελληνικής μουσικής κλίμακας. Μερικές σημειώσεις ήταν αρμονικές, άλλες παράφωνες. Στις τοποθεσίες με τις αρμονικές νότες περιέγραψε τους ήχους που σχετίζονται με την αγάπη ή το γέλιο, ενώ οι θέσεις με τις παράφωνες νότες έχουν σημανθεί με στριγκούς ήχους ή τον πόλεμο ή τον θάνατο. Αυτός ο μουσικός κώδικας ήταν το κλειδί για την αποκρυπτογράφηση σε όλο το συμβολικό σύστημα του Πλάτωνα.
Ο Δρ Kennedy, ένας ερευνητής στο Κέντρο Ιστορίας της Επιστήμης, Τεχνολογίας και Ιατρικής, λέει:

«Όπως διαβάζουμε τα βιβλία του, τα συναισθήματά μας, ακολουθούν τα σκαμπανεβάσματα της μουσικής κλίμακας. Ο Πλάτωνας παίζει τους αναγνώστες του, όπως τα μουσικά όργανα.»

Ωστόσο ο Πλάτων δεν σχεδίασε την κρυπτογράφηση του καθαρά για διασκέδαση – ήταν για τη δική του ασφάλεια. οι ιδέες του Πλάτωνα ήταν μια επικίνδυνη απειλή για την Ελληνική θρησκεία. Είπε ότι

..οι μαθηματικοί νόμοι και όχι οι Θεοί ελέγχουν το σύμπαν.



Ο δάσκαλος του Πλάτωνα είχε εκτελεσθεί για αίρεση. Μυστικότητα ήταν κάτι το φυσιολογικό κατά την αρχαιότητα, ειδικά για εσωτερικές και θρησκευτικές γνώσεις, αλλά και για τον Πλάτωνα ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Η κωδικοποίηση των ιδεών, ήταν ο μόνος τρόπος για να είναι ασφαλής.


«Ο Πλάτωνας θεωρείται συχνά μόνο φιλόσοφος, ενώ ήταν επίσης σπουδαίος επιστήμονας. Συμμετέχω σε ένα κίνημα ανάμεσα στους ιστορικούς των Επιστημών να στραφούν στη μελέτη των μαθηματικών του, της φυσικής, της μουσικής θεωρίας και της φυσιολογίας του», εξηγεί μιλώντας στον «Α» ο δρ Κένεντι, που εδώ και χρόνια ερευνά το πλατωνικό σύμπαν, πεπεισμένος ότι κρύβει πολλά ακόμη μυστικά. «Η αποκρυπτογράφηση της μουσικής δομής δείχνει ότι ο Πλάτων χρησιμοποιεί το συμβολισμό, πράγμα που μας οδηγεί σε πολλά άλλα είδη συμβολισμού», τονίζει.

Συγγραφέας και του βιβλίου «Space, time and Einstein», ο δρ Κένεντι συνεχίζει την έρευνά του στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία. «Η μελέτη μου, που πρέπει φυσικά να επικυρωθεί και από άλλους ειδικούς, δείχνει ότι οι απόψεις μας για πολλούς αρχαίους φιλοσόφους πρέπει να αναθεωρηθούν. Για παράδειγμα, ο Αριστοτέλης ήταν σκεπτικός στην πυθαγόρεια κληρονομιά. Καθώς η έρευνά μου δείχνει ότι ο Πλάτων ήταν οπαδός του Πυθαγόρα, διαπιστώνουμε ότι η απόσταση μεταξύ τους ήταν μεγαλύτερη απ' όσο πιστεύαμε».

Ο Βρετανός ειδικός στέκεται ιδιαίτερα στις «τεράστιες πρακτικές επιρροές» της πλατωνικής σκέψης. Θυμίζει τη διαπίστωση του Ελληνα καθηγητή στο Πρίνστον Αλέξανδρου Νεχαμά: «Ο Πλάτων εκπροσωπεί το πέρασμα από την κοινωνία του πολέμου στην κοινωνία της σοφίας». Οπως λέει ο δρ Κένεντι, «μετά τον Πλάτωνα, στη θεωρία και συχνά στην πράξη, η πολιτική αφορούσε την κοινωνική δικαιοσύνη, πράγμα που δεν ήταν αυτονόητο πριν από αυτόν.


Ο Πλάτων συνέβαλε επίσης στο να επηρεαστεί η δυτική παράδοση από τα μαθηματικά και την επιστήμη -από αυτό βιώνουμε τόσο τα οφέλη όσο και τις βλαβερές συνέπειες. Κι ακόμη, παρά το ότι στην «Πολιτεία» αντιμάχεται τους ποιητές, ο ίδιος ήταν σπουδαίος ποιητής. Η σαγηνευτική δύναμη κειμένων όπως το «Συμπόσιο», ο «Φαίδρος» και ο «Φαίδων» πηγάζει από το πάντρεμα της βαθιάς φιλοσοφικής του σκέψης και μιας υψηλής ποίησης».



Πηγές: http://erevna-enimerwsi.blogspot.com/2010/07/blog-post_11.html
http://gomedusa.blogspot.com/2010/07/blog-post_6417.html
http://miastala.com/s/?p=1667



read more

Η Παρθένος Αθηνά και η Παρθένος Μαρία!..









Η Παρθένος Αθηνά και η Παρθένος Μαρία!..



Διαφορές και ομοιότητες δύο ιερών προσώπων (ενός μυθικού κι ενός πραγματικού), που δείχνουν την προλείανση του εδάφους όχι μόνο για την Έλευση του Θεανθρώπου πάνω στη γη, αλλά και για τον λεγόμενο «Ελληνοχριστιανικό Πολιτισμό»!.. Διαβάστε τι γράφουμε μέσα στο βιβλίο μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός»!..


ΑΠ’ ΤΑ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ χρόνια είχε ριζώσει μέσα εις τα κατάβαθα της ψυχής των Ελλήνων το βαθύτατο θρησκευτικό αίσθημα περί υπάρξεως μιας γυναικείας θεότητος που θα τους προστάτευε ανά πάσαν στιγμήν «από παντός κινδύνου». Ήθελαν μίαν γυναικείαν θεότητα που θα συνεδύαζε την ομορφιάν της ψυχής και του πνεύματος με την ομορφιά της σοφίας και της σκέψεως, μίαν θεότητα Παρθένον, άσπιλον και αμόλυντον, αγνήν και αμάραντον, «πυρίμορφον όχημα του Λόγου» και «των πιστών αναμφίβολον καύχημα».
Οι αρχαίοι Έλληνες το πρόσωπο αυτό το βρήκαν εις την θεάν Αθηνά, κόρην του Διός και της Μήτιδος.
Σύμφωνα με την Ελληνικήν Μυθολογίαν, η Μήτις ήταν έγκυος και έτοιμη να φέρει εις τον κόσμον μίαν κόρην, όταν ο Δίας την

κατεβρόχθισε. Το έκαμε με την συμβουλήν του Ουρανού και της Γαίας, οι οποίοι του απεκάλυψαν ότι εάν η Μήτις αποκτούσε κόρην, θα αποκτούσε ύστερα και Αγόρι, που θα άρπαζε από τον Δία την εξουσίαν του Ουρανού. Όταν έφθασε η ώρα της γέννας ο Ζευς έδωσε εντολή εις τον Ήφαιστον να του σχίση του κεφάλι με μια τσεκουριά. Από το κεφάλι του ξεπήδησε μια κόρη πάνοπλος και αυτή ήταν η θεά Αθηνά. Η Αθηνά ξεπήδησε βγάζοντας μια πολεμική κραυγήν, που αντήχησε εις τον ουρανόν και την γην!
Όμως η Ελληνική Μυθολογία θέλει και άλλες λεπτομέρειες για την γέννησιν της θεάς Αθηνάς:
«Ότε δε ήλθεν η ώρα να γεννηθή το βρέφος, εδοκίμαζεν ο Ζευς πόνους άπειρους και σφοδρούς εις την κεφαλήν αυτού επειδή εκεί εις τον μυελόν ανέβη και εκάθισεν, και εκείθεν εζήτει δρόμον να εύγη˙ όθεν στοχαζόμενος ο Ζευς, ότι δεν είναι άλλως δυνατόν, κράζει τον Ήφαιστον, και λέγει, να σχίση την κεφαλήν αυτού με τον πέλεκυν˙ εκείνος όμως εδίσταζεν φοβούμενος μήπως βλάψη την κεφαλήν αυτού, επειδή ήτο πολύ οξύς ο πέλεκυς και κοπτερός˙ τέλος δε αναγκασθείς, υπήκουσεν και ευθύς επήδησεν έξω η Αθηνά ένοπλος, ουχί ως βρέφος, αλλ’ ως τελεία και ακμάζουσα παρθένος, πηδώσα, χορεύουσα, πάλλουσα το δόρυ, και τύπτουσα αυτό εις την ασπίδαν, όθεν ονομάσθη Παλλάς, κατ’ άλλους από του πάλλειν το δόρυ.
Ιδών δε ταύτα ο Ήφαιστος, έμεινεν εκστατικός, λέγων δικαίως, ω Ζευ, είχες τοσαύτας ωδίνας επειδή δεν είχες βρέφος εις την κεφαλήν σου, αλλά στράτευμα ολόκληρον. Κατ’ άλλους δε, εξήλθεν ουχί μόνον ένοπλος αλλά και εις άμαξαν καθήμενη˙ και ότι ο Ήφαιστος εζήτησεν πρώτον παρά του Διός, να εκπαρθενεύση αυτήν, και αφού υπεσχέθη ο Ζευς, τότε έσχισε την κεφαλήν αυτού και δια τούτο εδίωκε αυτήν ύστερον.
Κατ’ άλλους δε ο Προμηθεύς έσχισε την κεφαλήν του Διός. Εις την γέννησιν αυτής εφιλοτιμήθησαν δύο πόλεις να θυσιάσωσιν, η μία πρότερον της άλλης εις αυτήν, ως είρηται εν τω περί Ηλιάδων˙ εκείνην λοιπόν την ημέραν έβρεχεν εις την Ρόδον χρυσήν βροχήν…»!
Αυτά αναγράφει μεταξύ άλλων ο Αθανάσιος Σταγειρίτης, Καθηγητής Ελληνικής γλώσσης της Βιέννης της Αυστρίας εις την Καισαροβασιλικήν Ακαδημίαν, μέσα εις το βιβλίο του : «ΩΓΥΓΙΑ ή ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ» (1815) ο οποίος, πέραν αυτών, αναφέρει για την θεάν Αθηνά και τα εξής:
«Λέγουσιν ότι εχρημάτισαν πέντε γυναίκες του αυτού ονόματος˙ και η μεν πρώτη είναι άγνωστος, αυτή τε και οι γονείς αυτής˙ η δε δευτέρα ήτο η θυγάτηρ του Νείλου η δε τρίτη εκ της κεφαλής του Διός, η οποπία ωνομάζετο και Αμήτωρ, επειδή εγεννήθη άνευ μητρός και της Κορύφης, θυγατρός του Ωκεανού, την οποίαν ωνόμαζον οι Αρκάδες Κορίαν και αυτή εύρε τον τρόπον, και έζευξε τέσσαρας ίππους εις την άμαξαν1 η δε πέμπτη ήτο θυγάτηρ του Γίγαντος Πάλλαντας όθεν ονομάσθη και Παλλάς.
Κατ’ άλλους δε η πρώτη ήτο Αθηναία, και θυγάτηρ του Ηφαίστου, η δευτέρα Αιγυπτία, θυγάτηρ του Νείλου, η τρίτη θυγάτηρ του Κρόνου, και ευρετίς της πολεμικής τέχνης˙ η τετάρτη του Διός, και η πέμπτη του Πάλλαντος και της Τριτωνίδος, η οποία εφόνευσε τον πατέρα αυτής, και έγδαρε το δέρμα αυτού, επειδή εβίαζεν αυτήν. 2
Άλλοι δε λέγουσι μίαν θυγατέρα του Ηλίου και άλλην του Ποσειδώνος και της Νύμφης Τριτωνίδος. Κατ’ άλλους δε ήτο θυγάτηρ του Ιτωνού μία Αθηνά, πολεμική και ανδρεία, και δια τούτο συνηριθμήθη εις την τάξιν των θεών. Κατ’ άλλους δε, ήτο θυγάτηρ του Κέκροπος ή του Κραναού, και δια τούτο εμύθευσαν ότι εγεννήθη εκ του Κρανίου του Διός, εννοούντες Κρανίον τον Κραναόν, και Δία τον Βασιλέα. Κατ’ άλλους δε ο Κέκροψ έφερεν εκ της Σάεως, πόλεως της Αιγύπτου, την λατρείαν της πρώτης Αθηνάς εις τας Αθήνας˙ επισημοτάτην δε πασών λέγουσιν την γεννηθείσαν εκ της κεφαλής του Διός, και αυτήν επεφόρτισαν τας πράξεις των άλλων όλων».




Η λατρεία της Παναγίας εκ μέρους των Ελλήνων φαίνεται από νεαρή ηλικία, όπου τα παιδάκια αισθάνονται την ανάγκη να ασπαστούν το εικόνισμά Της, για να παίρνουν δύναμη και κουράγιο στη ζωή!..


Η ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ


Δυστυχώς για την γέννησιν της Υπεραγίας και Θεοτόκου ημών, της Αειπαρθένου Μαρίας, δεν υπάρχει σχετική αναφορά μέσα εις την Καινήν Διαθήκην πέραν του γενεαλογικού δένδρου, που αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος : «Ιακώβ δε εγέννησε τον Ιωσήφ τον άνδρα της Μαρίας, εξ ης εγεννήθη Ιησούς ο λεγόμενος Χριστός» (Ματθ. 1,15). Ακόμη και οι γονείς της Παναγίας μας, ο Ιωακείμ και η Άννα, δεν αναφέρονται καν εις την Αγίαν Γραφήν – κάτι για το οποίο αναγκαζόμεθα να ανατρέξωμεν εις τα λεγόμενα Απόκρυφα Ευαγγέλια προς αναζήτησιν ιστορικών στοιχείων.
Προς άρσιν πάσης παρεξηγήσεως θα πρέπει να πούμε, ότι δια το γενεαλογικό δένδρο της Μητρός του Κυρίου μας, του Ιησού Χριστού, κάμνει αναφοράν ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ένας εκ των φωτισμένων Πατέρων της Εκκλησίας μας, ο οποίος έζησε τον 8ον αιώνα και μάλιστα έδωσε πολλές εξηγήσεις ιστορικής υφής δια την Αειπάρθενον Θεοτόκον εις τον 94ον Τόμον της Ελληνικής Πατρολογίας του J. P. Migne με τίτλον ειδικού κεφαλαίου: «Περί της γενεαλογίας του Κυρίου, και περί της Αγίας Θεοτόκου». 3
Γράφει, λοιπόν, ο Ιωάννης Δαμασκηνός:
«Ιωακείμ τοίνυν την σεμνή τε και αξιέπαινον Άνναν προς γάμον ηγάγετο. Αλλ’ ώσπερ η πάλαι Άννα στειρεύουσα δι’ ευχής και επαγγελίας προς Θεού την Θεοτόκον κομίζεται, ίνα καν τούτω μηδενός των περιφανών καθυστερίζοιτο˙ τίκτει τοιγαρούν η χάρις (τούτο γαρ η Άννα ερμηνεύεται) την Κυρίαν˙ τούτο γαρ της Μαρίας σημαίνει το όνομα˙ Κυρία γαρ όντως γέγονε πάντων των ποιημάτων του Δημιουργού χρηματίσασα Μήτηρ. Τίκτεται δε εν τω της προβατικής του Ιωακείμ οίκω, και τω ιερώ προσάγεται. Είτα εν τω οίκω θεού φυτευθείσα τε και πιανθείσα τω Πνεύματι, ωσεί ελαία κατάκαρπος, πάσης αρετής καταγώγιον γέγονε, πάσης βιωτικής και σαρκικής επιθυμίας τον νουν αποστήσασα και ούτω παρθένον την ψυχήν συντηρήσασα συν τω σώματι, ως έπρεπε την Θεόν εγκόλπιον υποδέχεσθαι μέλλουσαν˙ άγιος γαρ ων, εν αγίοις αναπαύεται˙ ούτω τοίνυν αγιωσύνην μετέρχεται και ναός άγιος και θαυμαστός του υψίστου Θεού αναδεικνύεται άξιος».
Είναι βεβαίως, γνωστόν, το Πρωτευαγγέλιον του Ιακώβου (ένα από τα λεγόμενα «Απόκρυφα Ευαγγέλια») το οποίο αφιερώνει ειδικό κεφάλαιο περί της Γεννήσεως Μαρίας της Αγίας Θεοτόκου και Υπερενδόξου Μητρός Ιησού Χριστού, όπου κάνει μεγάλην αναφοράν εις το ιστορικό της γεννήσεως της Αειπαρθένου Μαρίας («εν δε τω ενάτω μηνί εγέννησεν Άννα. Και είπε τη μαία: Τι εγέννησα; Ή δε είπεν: Θήλυ. Και είπεν η Άννα: Εμεγαλύνθη η ψυχή μου εν τη ημέρα ταύτη και ανέκλινεν αυτήν. Πληρωθεισών δε των ημερών απεσμήξατο Άννα, και έδωκεν μαστόν τη παιδί, και επωνόμασε το όνομα αυτής Μαριάμ»). 4
Αξίζει εδώ να μνημονευθή το γεγονός ότι ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, αναφερόμενος εις το γενεαλογικό δένδρο της Αειπαρθένου Μαρίας λέγει: «Ότι μεν ουν ο Ιωσήφ εκ Δαυϊτικής φυλής κατάγεται, Ματθαίος και Λουκάς, οι ιερώτατοι ευαγγελισταί διαρρήδην υπέδειξαν αλλ’ ο μεν Ματθαίος εκ Δαβίδ δια του Σολομώντος κατάγει τον Ιωσήφ, ο δε Λουκάς, δια Νάθαν. Της δε αγίας Παρθένου την γέννησιν αμφότεροι παρεσιώπησαν»!!


ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ


Θα μπορούσαμε ευθύς εξ’ αρχής να πούμε ότι δεν μπορούμε να κάνωμεν σύγκρισιν μεταξύ της Παρθένου Αθηνάς και της Παρθένου Μαρίας, δεδομένου ότι:
α) Είναι μεγέθη ανόμοια .
β) Η παρθένος Αθηνά είναι μυθολογικό πρόσωπο ενώ η Παρθένος Μαρία πρόσωπο υπαρκτό εις την ιστορίαν και
γ) Θα πρέπει ευθύς να ξεκαθαρίσωμεν ότι άλλο θέμα η «ομοιότης» προσώπων και άλλο η «ταυτοσημία», που, ασφαλώς και αναντιρρήτως, δεν υφίσταται μεταξύ παρθένου Αθηνάς και Αειπαρθένου Μαρίας.
Ωστόσο, επειδή στόχος αυτού του δημοσιεύματος είναι η απόδειξις περί διαχρονικής και αδιαιρέτου ενότητος του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού, θα μπορούσαμε να πούμε εις τον κ. Σάμουελ Χάντιγνκτον, που δια της θεωρίας του περί «συγκρούσεως πολιτισμών» επιθυμεί να αποσχίση την Ελληνικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν από τον Χριστιανισμόν ότι:
1) Τόσον η παρθένος Αθηνά όσον και η Παρθένος Μαρία λατρεύθηκαν πολύ δια το άσπιλον και άμωμον της παρθενικής των ζωής και οι αρχαίοι Έλληνες αφιέρωσαν εις την θεάν Αθηνάν το αριστούργημα του Παρθενώνος εις την Ακρόπολιν, ενώ εις την Παρθένον Μαρίαν χιλιάδες ναούς και ξωκκλήσια ανά τα πέρατα της Οικουμένης!
2) Ασφαλώς και ήταν υπερφυσικός ο τρόπος που γεννήθηκε η θεά Αθηνά (από το κεφάλι ή το πόδι του Διός) κατά κάποιον τρόπον δε υπερφυσικός ήταν και ο τρόπος της συλλήψεως της Παρθένου Μαρίας υπό της Μητρός Της αγίας Άννης. Σίγουρα, βέβαια, υπερφυσικός ήταν ο τρόπος συλλήψεως του Ιησού Χριστού υπό της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου κατά τον Ευαγγελισμόν αυτής. 5
3) Κατά την γέννησιν της θεάς Αθηνάς εις την Ρόδον έβρεχε χρυσήν βροχήν…Τι περίεργον! «Ρόδον το αμάραντον» χαρακτηρίζουν και την Παναγίαν μας οι ψαλμωδοί…6
4) Είναι γνωστόν ότι πολλοί ιστορικοί καταγράφουν την παρουσίαν της θεάς Αθηνάς εις το πλευρό των Ελλήνων όταν έδιναν την μάχην των κατά των εχθρών (Ιλιάδα Ομήρου κ.λ.π., κ.λ.π.).
Είναι - άραγε - τυχαίο το γεγονός, ότι και η Παναγία μας εθεάθη εις τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως, επί Ηρακλείου, ή τόσες φορές το 1821, στο Έπος του 40 και αλλού;
5) Είναι γνωστός ο διαγωνισμός της θεάς Αθηνάς μετά του θεού Ποσειδώνος για το όνομα της πόλεως των Αθηνών, όπου ενίκησε η Αθηνά τοποθετήσασα τον κλάδον ελαίας αντί της πηγής ύδατος που ήθελε ο Ποσειδών.
Τι περίεργον!… «Ωσεί ελαία κατάκαρπος, πάσης αρετής καταγώγιον» θεωρεί την Παναγίαν μας ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός και τόσοι άλλοι.
6) Η θεά Αθηνά εκρίθη υπό του Πάριδος δια το μήλον το οποίον έλαβεν, τελικώς, η θεά Αφροδίτη.
Ωστόσο η Παναγία μας, που ήταν η πιο όμορφη και σεμνή γυναίκα του κόσμου, σύμφωνα με μίαν επιστολήν που είχε στείλει εις τον Καίσαρα της Ρώμης ο Πούβλιος Λέντουλος, Κυβερνήτης της Ιουδαίας,8 από τους υμνωδούς μας χαρακτηρίζεται ως «μήλον το εύοσμον» όπως ψάλλωμεν εις τον Ακάθιστον Ύμνον.
7) Λέγεται ότι το φόρεμα της θεάς Αθηνάς ήταν κυανούν (γαλάζιον).
Να δεχθούμε συμπτωματικό το γεγονός ότι και η Παναγία μας, ως επί το πλείστον εικονίζεται με γαλάζιο φόρεμα, όπως εις τον Ιερόν Ναόν της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, όπου κρατά εις την αγκάλην Της τον Ιησούν Χριστόν με ελληνικόν χιτώνα:
8) Η θεά Αθηνά εζωγραφίζετο με περικεφαλαία εις την κεφαλήν, εις την οποίαν εκάθητο η Γλαυξ ˙ ενίοτε δε και η Σφιγξ εις το στήθος είχε θώρακα, εις τον οποίον ήτο η Αιγίς, και εις την μέσην της Αιγίδος η κεφαλή της Μεδούσης. 9 Εις μεν την δεξιάν χείρα είχε το δόρυ, εις την αριστεράν την ασπίδαν. Πλησίον δε αυτής ήταν φυτό Ελαίας, και η Γλαυξ καθημένη10
Τι ψάλλομεν εις τον Ακάθιστον Ύμνον δια της Παναγίας μας; «Χαίρε, αστραπή τας ψυχάς καταλάμπουσα˙ Χαίρε ως βροντή τους εχθρούς καταπλήττουσα»!
9) Η θεά Αθηνά θεωρήθηκε υπό πολλών αρχαίων Ελλήνων η μεσίτρια προς τον Δία, για να βοηθάη συνεχώς του Έλληνες. Αυτή ξεσηκώνει τον Δία να βοηθήση τον Οδυσσέα. Αυτή μεριμνά να δοθή εντολή εις την Καλυψώ να αφήση τον Οδυσσέα και να του δώση καράβι για να ξαναβγή εις το πέλαγος.
Θεέ μου, τι σύμπτωσις! Πόσες φορές δεν παρακαλούμε και ικετεύουμε την Παναγίαν μας να γίνη μεσίτρια προς τον Υιόν Της για τις δικές μας αμαρτίες; «Γενού μεσίτρια» δεν ψάλλομεν εις τις εκκλησίες μας;
10) Η θεά Αθηνά είχε πολλά επίθετα: Πολιούχος, Παλλάς, Γλαυκώπις κ.λ.π. Ως προστάτρια πόλεων, εκτός από την Αθήνα, που εχάρισε το όνομά της, είχε ναούς εις τις ακροπόλεις πόλεων, όπως εις την Σπάρτην, τα Μέγαρα, το Άργος κ.λ.π. 11
Αλλά και η Παναγία μας δεν έχει πολλά επίθετα και είναι πολιούχος πολλών πόλεων; Πόσες «Παναγίες» θαυματουργές δεν φέρουν τα ονόματα όπως: Παναγία Φανερωμένη, Μολυβδοσκέπαστη, Αγαθωνίτισσα, Ιπταμένη, Μικρασιάτισσα, Προυσιώτισσα, Σπηλιάς Αγράφων, Ταταρνιώτισσα, Οδηγήτρια, Ελεούσα, Καρδιώτισσα, Παληανή Ηρακλείου, Πανάχραντος, Παναγία των κρίνων, Εκατονταπυλιανή, Τουρλιανή, Σπηλιανή, Λογγοβάρδας, Χρυσοπηγή, Παναγία της Τήνου, του ηγουμένου Κιλκίς, Αχειροποίητος, Σουμελά, Μεγάλη Παναγία Χαλκιδικής, Φανερωμένης, Λιμνιά, Τα φιδάκια της Παναγίας Κεφαλονιάς, Μυρτιδιώτισσα, «Αγία Σιών» Αγιάσου Λέσβου, του Χάρου Λειψώς, Διασώζουσα, Νιαμονίτισσα, Κυρά ή Τσαμπίκα της Ρόδου, Τρυπητή Αιγίου, Γιάτρισσα Γυθείου, Κρεμαστή Ηλείας, Παναγίας Αγίας Λαύρας, Μυροβλήτισσα Μαλεβής, Μεγαλοσπηλαιώτισσα, Χρυσαφίτισσα και τόσα άλλα;
11) Κάποιοι λέγουν ότι η Παναγία έκανε παιδί (τον Ιησούν Χριστόν) ενώ η θεά Αθηνά έμεινε αιωνίως παρθένα.
Πρώτον: Η Παναγία θεωρείται (και είναι) Αειπάρθενος διότι συνέλαβε κατά υπερφυσικόν τρόπον. Τρόπον θεϊκόν και αποδεκτόν.
Δεύτερον: Για την θεάν Αθηνάν διηγούνται ότι απέκτησε γιο: Κάποτε πήγε να επισκεφθή τον Ήφαιστο εις το σιδεράδικό του, για να προμηθευθή όπλα. Ο θεός, που η Αφροδίτη τον είχε εγκαταλείψει, ερωτεύθηκε την Αθηνά, μόλις την είδε, και βάλθηκε να την κυνηγάη. Αυτή ξέφυγε. Ο Ήφαιστος, παρόλο που ήταν κουτσός, κατάφερε να την φθάση˙ την πήρε εις την αγκαλιά του, αλλά αυτή δεν του παρεδόθη. Από τον πόθον του ωστόσο ο Ήφαιστος… έβρεξε το πόδι της θεάς.12 Αηδιασμένη σκουπίστηκε με ένα κομμάτι μάλλινο ύφασμα και πέταξε καταγής το μίασμα. Έτσι λοιπόν από τη γην που γονιμοποιήθηκε μ’ αυτόν τον τρόπον, γεννήθηκε ο Εριχθόνιος τον οποίον η θεά Αθηνά θεωρούσε γιο της! Τον μεγάλωσε κρυφά από τους άλλους θεούς και θέλησε να τον κάμη αθάνατο. Τον έκλεισε μέσα εις ένα πανέρι, που το φύλαγε ένα φίδι, και το εμπιστεύθηκε εις τις κόρες το βασιλιά της Αθήνας.
12) Η θεά Αθηνά εθεωρείτο «αμήτωρ» επειδή με τον τρόπο που γεννήθηκε δεν είχε μητέρα. Αλλά και ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν απάτωρ μιας και δεν είχε γήινον πατέρα, ενώ ορισμένοι θεολόγοι λέγουν ότι ο Κύριός μας, δια του τρόπου που συνελήφθη υπό της Παναγίας μας, θα έπρεπε να λέγεται και «αμήτωρ» κάτι που ο γράφων θεωρεί «τραβηγμένο» και δεν φαίνεται διατιθέμενος να υιοθετήση;
13) Ο Ζευς, ο πατήρ της θεάς Αθηνάς, όταν ήλθε η ώρα να γεννηθή η κόρη του, εδοκίμαζε φοβερούς πόνους εις το κρανίο του.
Τι περίεργον! Πόνους φοβερούς εδέχθη και η Αειπάρθενος Μαρία, η Μήτηρ του Θεού, εις τον τόπον λεγόμενον Γολγοθά, ο έστι λεγόμενος «κρανίου τόπος» όπου «έδωκαν αυτόν πιείν όξος μετά χολής μεμιγμένον˙ και γευσάμενος (ο Ιησούς Χριστός) ουκ ήθελεν πιείν» μας λέγει το Ευαγγέλιο (Ματθ. 27, 33-34).
14) Κλείνοντας επειδή είναι πολλές οι διαφορές και ομοιότητες θα ήθελα να πω τα εξής:
Ότι ο Ελληνισμός υπήρξε ο πρόδρομος και το πνευματικό υπόβαθρο του Χριστιανισμού, δεν υπάρχει αμφιβολία.
Κάποιαν στιγμήν, λοιπόν, ο περιούσιος λαός, που, κατά τον Πανεπιστημιακόν Διδάσκαλον της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Λουκά Χαρ. Φίλη, είναι ο ελληνικός και όχι ο εβραϊκός λαός, 13 έπρεπε να προλειάνη την οδόν για την Έλευσιν του Ενός και Αληθινού Θεού, του Κύριου Ημών Ιησού Χριστού.
Και αυτό έπραξε.
Άλλως τε η θεά Αθηνά «εγεννήθη» μυθολογικώς υπό θεού ενώ η Μήτηρ του Ιησού Χριστού εγέννησε αληθινά τον Θεόν.
Και αυτό έκανε!...


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:


1) Ο Παυσανίας λέγει, ότι η Αθηνά είχεν Ιερόν εις την Πύλον της Μεσσηνίας γι’ αυτό και ωνομάζετο Κορυφασία, από το Κορυφάσιον ακρωτήριον. Το «Κορύφη» άρα δεν δίδει αιτίαν να υποπτευθή κάποιος την ελληνικήν επωνυμίαν της θεάς Αθηνάς; (Μεσσηνίας 15).
2) O PIERRE GRIMAL εις το «ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ» του αναφέρει για την Αθηνά ότι ήταν θεά πολεμική οπλισμένη με το ακόντιο και την αιγίδα (ένα είδος θώρακος από δέρμα κατσίκας) που έπαιξε σημαντικό ρόλο εις την μάχην εναντίον των Γιγάντων. «Σκότωσε τον Πάλλαντα και τον Εγκέλαδο». Τον πρώτον τον έγδαρε ζωντανόν και με το δέρμα του κατασκεύασε μία ασπίδα. Όσο για τον Εγκέλαδον, τον κυνήγησε ως την Σικελίαν και τον ακινητοποίησε ρίχνοντας πάνω του ολόκληρο το νησί!
3) Ίδε εις εβδομαδιαίαν εφημερίδα «ΝΕΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ» της Παρασκευής 8 Οκτωβρίου 1999 άρθρον του υπογράφοντος υπό τον τίτλον: «ΚΥΡΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ; Το γενεαλογικόν δένδρον της Θεοτόκου κατά τον Ιωάννην Δαμασκηνόν», το οποίον δημοσιεύεται και στο παρόν βιβλίο.
4) Ο αείμνηστος θεολόγος, φιλόλογος και ιστορικός Μιχαήλ Δαμιανός Στρουμπούλης εις το βιβλίο του: «Το πρόβλημα της θείας δικαιοσύνης» (Πειραιεύς 1994) γράφει ότι το όνομα «Μαρία» στα Ελληνικά σημαίνει «μύρο της θάλασσας» ενώ εβραϊκά σημαίνει «πριγκίπισσα των υδάτων» της θαλάσσης. Η αδελφή του Μωϋσή, η Μαριάμ, τον εμπιστεύθηκε εις τα ύδατα του Νείλου. Ελληνικά μάλιστα, «μορέομαι» σημαίνει «ανάγομαι εις την θάλασσα, βγαίνω ανοιχτά»…
5) «Εν δε τω μηνί τω έκτο απεστάλη ο άγγελος Γαβριήλ υπό του Θεού εις πόλιν της Γαλιλαίας ή όνομα Ναζαρέτ, προς παρθένον μεμνηστευμένην ανδρί, ω όνομα Ιωσήφ, εξ οίκου Δαυίδ, και το όνομα της παρθένου Μαριάμ (…) Και είπεν ο άγγελος αυτή˙ μη φοβού, Μαριάμ˙ εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ. Και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν». (Λουκ. 1, 26-31).
6) «Ρόδον το αμάραντον, χαίρε, η μόνη βλαστήσασα˙ το μήλον το εύοσμον, χαίρε, η τέξουσα το οσφράδιον, του πάντων Βασιλέως˙ χαίρε, απειρόγαμε, κόσμου διάσωσμα». (Απ’ την Ακολουθίαν του Ακαθίστου Ύμνου).
7) Λέγεται ότι η θεά Αθηνά συνηριθμήθη εις την τάξιν των 12 Ολυμπίων θεών, διότι συνήργησε πολύ εις την απώλειαν των Γιγάντων. Αυτή εσκέπασε τον Εγκέλαδον με την Σικελίαν, εφόνευσε τον Πάλλαντα, εφόνευσε δε τόσους Γίγαντες ώστε μετά την μάχην, οι ίπποι, το άρμα, και τα όπλα αυτής ήσαν όλα καταματωμένα˙ γι’ αυτό και απεδόθη εις αυτήν το αριστείον της νίκης.
Τι σύμπτωσις! «Τη Υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια, ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε˙ Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον, ίνα κράζω σοι˙ χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε». (Από την Ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου). Αυτό δεν ψάλλομεν εις τις εκκλησίες μας, κατά τους χαιρετισμούς; (Ως γνωστόν την προσωνυμίαν του Ακαθίστου Ύμνου την έδωσαν οι Έλληνες Χριστιανοί από του έτους 626, όπου επί βασιλέως Ηρακλείου εψάλη υπό του λαού της Κωνσταντινουπόλεως, εν ολονυκτίω ορθοστασία, για τις νίκες μας κατά των Αβάρων και των Περσών)
8) Ο Πούβλιος Λέντουλος, γράφοντας για τον Ιησούν και την Μητέρα Του, λέει: «Είναι ωραίος ως η μητέρα Του ήτις είναι η ωραιοτέρα γυνή» (Βιβλιοθήκη Μονής Λαζαριστών).
9) Πολλές φορές έγραφαν την Αιγίδα και την κεφαλήν της Μεδούσης, εις την ασπίδαν της Αθηνάς.
10) Το όρνεον τούτο ήτο Ιερόν της Αθηνάς, ως σύμβολον οξυδερκείας και προσοχής˙ επειδή αγρυπνεί την νύχτα, βλέπει και οξυδερκώς!...
11) Στην Τροία, της απέδιδον ειδική λατρεία με την μορφήν ενός πανάρχαιου ειδώλου, το οποίο ωνομάζετο Παλλάδιο. Αυτό το άγαλμα επίστευσαν ότι ήταν εγγύησις για την επιβίωσιν της πόλεως. Κανείς δεν θα μπορούσε να πάρει την Τροία, εάν πρώτα δεν εγένετο κύριος του Παλλαδίου. Γι’ αυτό ο Διομήδης και ο Οδυσσεύς μπήκαν νύχτα μέσα στην Τροία και έκλεψαν το άγαλμα, στερώντας μ’ αυτόν τον τρόπο την πόλι από την προστασίαν του. Αυτό είναι το ίδιο Παλλάδιο που στα ιστορικά χρόνια εφύλαγαν στην Ρώμη στο ναό της Εστίας (Vesta) όπου εκπλήρωνε την ίδια αποστολή!
12) Η περίπτωσις αυτή, για να κάνουμε για λίγο χιούμορ μου θυμίζει τον…λεκέ της Μόνικας Λεβίντσκυ, υπό του ερωτιάρη Μπιλ Κλίντον!...
13) Η δήλωσις του κ. Λουκά Χαρ. Φίλη έγινε στην τηλεοπτική εκπομπή. «Το Ντοκουμέντο της Εβδομάδος» στην «ΤΗΛΕΤΩΡΑ» την Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 1999.



"
read more